Αρχείο ετικέτας επιλεγμένα

ΜΑΚΡΙΝΙΤΣΑ – ΣΤΑΓΙΑΤΕΣ

Απόσταση: 5,8 χλμ.
Διάρκεια: 2 ώρες (καθαρός χρόνος πορείας 1.40΄)
Υψόμετρο: Από 630 μ. (Μακρινίτσα) σε 285 μ. (γεφύρι Κάππα) σε 398 μ. (Σταγιάτες)
Σήμανση: πινακίδες, κόκκινα σημάδια
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: ναι

Η διαδρομή στο Wikiloc   Η διαδρομή στο Everytrail   (κατεβάστε ίχνη GPS)

Aυτή είναι μια κυκλική διαδρομή, που από την πλατεία της Μακρινίτσας κατηφορίζει αρχικά στο καλντερίμι προς Βόλο. Φθάνοντας στην Κουκουράβα, την κάτω συνοικία της Μακρινίτσας, περνά το Μέγα ρέμα από πέτρινο τοξωτό γεφύρι και ανηφορίζει σε μονοπάτι προς τις Σταγιάτες. Από εκεί, ακολουθώντας ανατολικότερο μονοπάτι-καλντερίμι, περνά ξανά το ρέμα και επιστρέφει στη Μακρινίτσα. Φυσικά η διαδρομή μπορεί να γίνει και αντιστρόφως, ή μόνο σε ένα τμήμα της. Σημαντικό πλεονέκτημά της είναι η εκπληκτική θέα που προσφέρει, από πολλά σημεία, προς το Βόλο, τη θάλασσα και τις κατάφυτες πλαγιές της ρεματιάς.

            Από την πλατεία της Μακρινίτσας, δίπλα στην εκκλησία δυτικά, ξεκινούν δύο καλντερίμια. Το δεξιότερο ανηφορίζει ελαφρά στην αρχή του, πηγαίνοντας προς το Σαρακηνό και το Φυτόκο. Εμείς ακολουθούμε το αριστερότερο φαρδύ καλντερίμι, πραγματικό πέτρινο έργο τέχνης, που κατηφορίζει με ελιγμούς ανάμεσα στα σπίτια του χωριού.

Περνούμε από τις εκκλησίες του Αγίου Αθανασίου και Αγίου Γεωργίου και, πλησιάζοντας στην άσφαλτο, το καλντερίμι φαίνεται να κάνει στροφή δεξιά. Όμως παρακάτω είναι τελείως κλεισμένο και αδιάβατο λίγα μέτρα πάνω από το δρόμο, και έτσι συνεχίζουμε ευθεία σε τσιμεντόδρομο, περνώντας κάτω από το αρχοντικό Σταφυλοπάτη και βγαίνουμε στην άσφαλτο, που ακολουθούμε για εκατό μέτρα προς τα κάτω. Βρίσκουμε τη συνέχεια του καλντεριμιού στα αριστερά μας και παρακάτω διασχίζουμε το δρόμο και συνεχίζουμε κατηφορίζοντας προς το αρχοντικό Νάνου.

       Περνάμε από πλατάνι δίπλα σε βρύση χωρίς νερό, και παρακάτω έχουμε δύο διασταυρώσεις καλντεριμιών στα δεξιά που κατηφορίζουν προς Βόλο. Εμείς συνεχίζουμε ευθεία σε ίσιωμα, περνάμε από μια βρύση χωρίς νερό και από μια ακόμα στεγνή τριπλή κρήνη με πλατάνι και μετά κατεβαίνουμε στην άσφαλτο (υπάρχει στο σημείο αυτό πινακίδα προς αρχοντικό Αργυρώ). Απέναντι κατηφορίζει στενός τσιμεντόδρομος. Τον ακολουθούμε και αμέσως πάμε δεξιά σε μονοπάτι, που μας φέρνει στην περιοχή Ταμπάκικα στο Μέγα ρέμα. Εδώ υπάρχει το δίτοξο πέτρινο τοξωτό γεφύρι του Κάππα, δίπλα στα ερείπια βυρσοδεψείου. Όπως φαίνεται και στη φωτογραφία, κάποιες πέτρες λείπουν από τη βάση του ανατολικού τόξου, δημιουργώντας ανησυχία για τη σταθερότητα του γεφυριού. Μακάρι να αναληφθεί σύντομα δράση για την επισκευή του.

           Περνούμε το ρέμα και στην απέναντι όχθη συνεχίζουν δύο μονοπάτια. Το  δεξιότερο ακολουθεί το ρέμα κατηφορίζοντας προς Αηδονοφωλιές-Άγιο Ονούφριο. Εμείς παίρνουμε το αριστερότερο που ανηφορίζει στην πλαγιά. Παραπάνω βγαίνουμε σε στενό ανηφορικό δρόμο που συναντά διασταύρωση και πάμε δεξιά. Σε λίγο βρίσκουμε τη συνέχεια του μονοπατιού στα αριστερά και ανηφορίζουμε. Φθάνοντας στα πρώτα σπίτια των Σταγιατών, βαδίζουμε για λίγα μέτρα σε καλντερίμι. Είναι καλύτερο να μην ακολουθήσουμε το κόκκινο βέλος που στρίβει αριστερά, αλλά βαδίζοντας λίγο ακόμα ευθεία σε ίσιωμα, μετά πάμε λοξά αριστερά σε τσιμενταρισμένο  καλντερίμι με σκαλοπάτια,  που μας βγάζει σε τσιμεντόδρομο. Λίγα μέτρα πιο πάνω ο δρόμος κάνει στροφή δεξιά και μας φέρνει στην εκκλησία του Αγίου Αθανασίου στην πλατεία των Σταγιατών.

            Αφού δροσιστούμε στην παλιά βρύση με την αραβική επιγραφή κάτω από τη σκιά των δύο μεγάλων πλατάνων, συνεχίζουμε την πορεία μας σε λιθόστρωτο διασχίζοντας την άσφαλτο προς τα πάνω. Καθώς συναντούμε και άλλη βρύση, στρίβουμε αριστερά στο πλακόστρωτο που παραπέρα βγαίνει στην άσφαλτο. Μετά από πενήντα μέτρα πάμε λοξά δεξιά σε ανηφορικό τσιμεντόδρομο, που οδηγεί στο γυναικείο μοναστήρι του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Αριστερά από την είσοδο του μοναστηριού συνεχίζει στενός αγροτικός δρόμος και τον ακολουθούμε, βλέποντας μπροστά μας στο βάθος τη Μακρινίτσα. Μετά από κάμποση πορεία, εκεί όπου ο δρόμος κάνει φουρκέτα αριστερά, τον αφήνουμε και συνεχίζουμε ευθεία σε μονοπάτι, που μας φέρνει σε ξύλινο γεφυράκι, το οποίο κατασκευάστηκε πρόσφατα από δραστήριους κατοίκους των Σταγιατών. Περνούμε το ρέμα και ανηφορίζοντας το μονοπάτι εμφανίζει και τμήματα καλντεριμιού, για να μας βγάλει τελικά στην είσοδο της Μακρινίτσας, στο πλάτωμα όπου κάνουν στροφή τα λεωφορεία.

ΚΙΣΣΟΣ

Ο Κισσός είναι ένα μικρό, ορεινό χωριό κτισμένο σε μια υπέροχη τοποθεσία σε 520 μέτρα υψόμετρο, κυριολεκτικά κρυμμένο στην οργιώδη βλάστηση και σχεδόν «αόρατο», καθώς βρίσκεται περίπου 2 χλμ πάνω από τον κεντρικό δρόμο. Η πρόσβαση στον Κισσό τα τελευταία χρόνια έχει βελτιωθεί καθώς έχει φτιαχτεί νέος δρόμος που τον συνδέει με τα Χάνια: κατευθυνόμενοι από τα Χάνια προς το χιονοδρομικό κέντρο Αγριόλευκες θα δούμε στα αριστερά μας μια μικρή πινακίδα προς Κισσό. Ακολουθώντας την ένδειξη αυτή διασχίζουμε πυκνά δάση και φτάνουμε σε δεκαπέντε λεπτά περίπου στον Κισσό.

Τα δάση οξιάς και καστανιάς που τυλίγονται γύρω του είναι τόσο ψηλά όσο και πυκνά που σε μερικά σημεία γίνονται αδιαπέραστα. Κισσοί πλέκονται στους κορμούς κάθε είδους δέντρων, δίνοντας στο χωριό μια ξεχωριστή μοναδικότητα, διατηρώντας παράλληλα το παραδοσιακό του χρώμα. Είναι ένα τοπίο αγκαλιασμένο από το πράσινο και με την πιο ονειρική θέα προς το Αιγαίο όπου μπορείτε εύκολα να χαλαρώσετε και να ονειρευτείτε. Δεν υπάρχει επισκέπτης που να βρέθηκε στον Κισσό και να μην τον λάτρεψε.

Στην όμορφη λιθόστρωτη πλατεία βρίσκεται η τρίκλιτη βασιλική της Αγίας Μαρίνας, η οποία θεωρείται ένα από τα καλυτέρα και αντιπροσωπευτικότερα στο είδος της εκκλησιαστικά μνημεία του Πηλίου. Η Αγία Μαρίνα φημίζεται για την ιστορία της, την αρχιτεκτονική της και τον εσωτερικό της διάκοσμο. Κτισμένη το 1650, εντυπωσιάζει τους επισκέπτες της με το επίχρυσο ξυλόγλυπτο τέμπλο στο εσωτερικό της, τους τέσσερεις τρούλους στην οροφή του κεντρικού κλίτους τους οποίους αγιογράφησε ο Κωνσταντίνος Παγώνης και το πλήθος των τοιχογραφιών, των βυζαντινών εικόνων και των ηθογραφικών παραστάσεων. Ο πρώτος τρούλος απεικονίζει την Αγία Μαρίνα και σκηνές από τον βίο της. Ο δεύτερος τρούλος απεικονίζει την Παναγία, ο τρίτος απεικονίζει τον Χριστό και ο τέταρτος το Θεό με τη μορφή σεβάσμιου γέροντα. Η εικονογράφηση του είναι πολύ καλά διατηρημένη καθώς ο ιερός ναός αποτελεί το διάσημο αξιοθέατο του χωριού και είναι πολλοί οι επισκέπτες που φτάνουν ως τον Κισσό με μοναδική επιθυμία να τον γνωρίσουν.

Στις 17 Ιουλίου πραγματοποιείται το πανηγύρι της Αγίας Μαρίνας με παραδοσιακούς χορούς και τραγούδια και με τη συμμέτοχη όλου του χωριού, ενώ στις 20 Σεπτεμβρίου γιορτάζεται η μνήμη του Αγίου Ευσταθίου. Στην γραφική πλατεία θα συναντήσετε και την προτομή του Ρήγα Φεραίου.

Λίγο έξω από τον Κισσό, υπάρχουν περιοχές όπου η βόλτα με ένα άλογο ή ένα 4×4 θα σας αποκαλύψει έναν πραγματικό επίγειο παράδεισο με πλήθος από εικόνες άγριας φυσικής ομορφιάς που θα σας παρασύρει, ενώ υπάρχουν και διαδρομές που θα ικανοποιήσουν όλους τους λάτρεις της πεζοπορίας. Υπάρχουν μικροί θησαυροί για τον ταξιδιώτη που θέλει να ανακαλύψει κάτι από τη μοναδική γοητεία αυτού του τόπου.

Όποια εποχή και αν βρεθείτε στον Κισσό θα σας αποδείξει ότι γνωρίζει πώς να υποδέχεται εγκάρδια τους επισκέπτες του. Τους χειμερινούς μήνες (όταν το βουνό δεν είναι χιονισμένο) μπορείτε να ανηφορίσετε στο χιονοδρομικό κέντρο Αγριόλευκες, το οποίο βρίσκεται σε πολύ κοντινή απόσταση. Το χειμώνα ο καινούργιος δρόμος που συνδέει τα Χάνια με τον Κισσό είναι κλειστός καθώς γίνεται πίστα σκι αντοχής. Αν πραγματοποιήσετε την επίσκεψη σας το καλοκαίρι μπορείτε να κατηφορίσετε για κολύμπι στις αμμουδερές παραλίες του Αγίου Ιωάννη, και Παπά Νερό ή στη Νταμούχαρη με τα λευκά βότσαλα.

O Κισσός είναι χωριό που δημιουργεί ένα γνήσιο συναίσθημα θαλπωρής, γι” αυτό αποτελεί ιδανικό προορισμό τόσο για διακοπές όσο και για μια απλή στάση για όσους αναζητούν ηρεμία και γαλήνη.

 

COPYRIGHTSWORLD.COM VERIFICATION BADGE - CLICK TO VERIFY!

 

ΦΥΤΟΚΟ – ΛΑΓΩΝΙΚΑ – ΠΟΥΡΙ

Απόσταση: 22 χλμ.

Διάρκεια: περίπου 9 ώρες (με στάσεις)

Σήμανση: κόκκινα σημάδια

Αφετηρία: Μονή Παναγίας Γοργοεπηκόου Φυτόκου

Μέγιστο υψόμετρο: 1290 μ. (Λαγωνίκα)
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: όχι

H διαδρομή στο Wikiloc       H διαδρομή στο Everytrail  (κατεβάστε ίχνος GPS)

Αυτή είναι μια από τις μεγαλύτερες πορείες στο Πήλιο, που ακολουθεί τα χνάρια των κερατζήδων (αγωγιατών) και υλοτόμων που κινούνταν στις δασωμένες βουνοπλαγιές του.

Όποιος  έφθανε στην Λαγωνίκα ερχόμενος από το βορειοανατολικό Πήλιο, είχε τις εξής κύριες δυνατότητες: α. Να προχωρήσει νοτιοδυτικά προς Χαμορίγανη, από εκεί να κάνει αριστερά περνώντας το Ελατόρεμα και στη συνέχεια μέσω γεφυριού Καρυάς να βγεί στο  Τρανό Ίσωμα προς Μακρινίτσα-Βόλο. β. Να ακολουθήσει το βορειοδυτικό μονοπάτι προς Αντοβίτο και από εκεί μπορούσε είτε να συνεχίσει βόρεια προς Κοκκινόγεια-Ανω Κερασιά-Φλαμπούρι, είτε μέσω Μονής Σουρβιάς και Λέσχιανης να πάει νότια προς γεφύρι Αλεβίζου-Φυτόκο-Βόλο ή δυτικά προς Κάτω Κερασιά και λίμνη Κάρλα. γ. Στα μισά του δρόμου προς Αντοβίτο μπορούσε να στρίψει νοτιοδυτικά, παίρνοντας άλλο μονοπάτι προς το ξωκλήσι του  Αγίου Νικολάου και, περνώντας τη ρεματιά της Καλιακούδας λίγο ψηλότερα από το γεφύρι της Λέσχιανης, να βγεί στο ξέφωτο της Λούτσας και από εκεί στο Φυτόκο και το Βόλο.  Αυτήν την τελευταία διαδρομή θα περιγράψουμε εδώ, κινούμενοι από Βόλο προς το Πουρί.

Φθάνουμε από το Βόλο στο Φυτόκο με αυτοκίνητο και λίγο πριν το πάρκινγκ στην εκκλησία ακολουθούμε τον τσιμεντο-ασφαλτόδρομο αριστερά επάνω προς τη μονή Παναγίας Γοργοεπηκόου (υπάρχουν ταμπέλες). Αριστερά από την είσοδο της μονής ανηφορίζει στενός χωματόδρομος (μόνο για τζίπ). Τον ακολουθούμε και μετά από 1300 μέτρα συναντούμε αριστερά του δρόμου ένα μαντρί. Εδώ πλέον αφήνουμε το δρόμο και βαδίζουμε δίπλα και δεξιά από το μαντρί σε καθαρό μονοπάτι με κατεύθυνση βόρεια-βορειοδυτική. Το έδαφος είναι πετρώδες ομαλό με αραιή βλάστηση.

Μετά από λίγο, το μονοπάτι αρχίζει να κατηφορίζει προς μια αβαθή ρεματιά. Αφού την περάσουμε και ανεβούμε στην απέναντι ράχη, μπαίνουμε δεξιά σε επίμηκες χωράφι και το διασχίζουμε κατά μήκος. Στην άλλη άκρη βρίσκουμε εύκολα τη συνέχεια του μονοπατιού, που ανηφορίζει ομαλά προς τα βορειοανατολικά και καταλήγουμε στο μεγάλο ξέφωτο της Λούτσας, στο σημείο που βρίσκεται το κολονάκι της Γεωγραφικής Υπηρεσίας Στρατού (692 μ.). Δίπλα από το κολονάκι υπάρχει αλώνι. Μπροστά μας βλέπουμε το χαρακτηριστικό δέντρο, το μοναδικό στη γύρω περιοχή, και δίπλα του ένα νερόλακκο (σουβάλα) και μαντρί. Δυτικά στον ορίζοντα φαίνεται η Κάρλα. Από εδώ περνά επίσης και η διαδρομή Μακρινίτσα-Λέσχιανη-Κάτω Κερασιά.

Από τη σουβάλα κατηφορίζουμε το ξέφωτο με βόρεια-βορειοανατολική πορεία, έχοντας δίπλα δεξιά μας το όριο της θαμνώδους βλάστησης. Το μονοπάτι στρίβει σύντομα δεξιά μπαίνοντας στη βλάστηση και μετά από κάμποση ευθεία πορεία αρχίζει να κατηφορίζει πιο απότομα, με αλλεπάλληλα ζιγκ-ζαγκ, προς τη μεγάλη ρεματιά της Καλιακούδας. Περνούμε τη ρεματιά σε σημείο που βρίσκεται ψηλότερα από το γεφύρι της Λέσχιανης και ανηφορίζουμε στην απέναντι όχθη. Σε διασταύρωση μονοπατιών πάμε αριστερά, περνάμε μικρό ρεματάκι και λίγο πιο πάνω φθάνουμε στο ξωκλήσι του Αγίου Νικολάου.

Μπροστά από την εκκλησία βλέπουμε χωματόδρομο και τον ακολουθούμε για λίγα μέτρα ανηφορίζοντας. Αμέσως βρίσκουμε στα αριστερά μας το μονοπάτι, που ανηφορίζει ομαλά στη ράχη και το οποίο μετά από λίγο διχάζεται. Ο αριστερός κλάδος αρχίζει να κατηφορίζει ευθεία ομαλά με κατεύθυνση βόρεια και οδηγεί στο μοναστήρι της Σουρβιάς. Εμείς ακολουθούμε το δεξιό κλάδο, που συνεχίζει να ανηφορίζει με ανοιχτές καμπές προς τα βορειοανατολικά και βγαίνουμε σε ξέφωτο. Στην επάνω μεριά του βρίσκουμε τη συνέχεια του μονοπατιού, που εδώ είναι πιο στενό και ασαφές. Σε λίγο έρχεται από αριστερά μας γαλάζιος σωλήνας νερού και μπαίνει παράλληλα στην πορεία μας. Ετσι πλέον με οδηγό τον σωλήνα, η πορεία μας γίνεται σχεδόν ανατολική πάνω στη ράχη, μετά βαδίζουμε για λίγο σε επίπεδο έδαφος και στη συνέχεια ανηφορίζουμε πάλι ομαλά βορειοανατολικά σε ευθύ και σαφέστερο μονοπάτι στην δεξιά πλαγιά μιας ρεματιάς.

Τελειώνοντας η ρεματιά, φθάνουμε σε επιμήκη λαγκαδιά με χορτάρι. Λίγο ψηλότερα διακρίνουμε το χωματόδρομο που πηγαίνει για Ξηράκια-Αντοβίτο μαζί με γραμμή ηλεκτρικού ρεύματος. Συνεχίζουμε να ακολουθούμε το σωλήνα του νερού ανηφορίζοντας ελαφρά. Σύντομα συναντούμε μικρή τετράγωνη χαμηλή πεζούλα με ξερολιθιά. Εδώ διασταυρωνόμαστε με τη διαδρομή Μακρινίτσα-Γεφύρι Καρυάς-Χαμορίγανη-Μονή Σουρβιάς. Ευθεία μπροστά (προσοχή) ένα μονοπάτι με κόκκινα σημάδια κατηφορίζει πηγαίνοντας προς τη μονή Σουρβιάς, ενώ εμείς στρίβουμε δεξιά μαζί με το σωλήνα,  ανηφορίζοντας  την πλαγιά βορειοανατολικά και φθάνουμε σε μακρόστενο ξέφωτο με λίγες μηλιές. Εδώ λίγο πιο πάνω το μονοπάτι για Χαμορίγανη στρίβει προς τα δεξιά (προσοχή, έχει και αυτό επίσης κόκκινα σημάδια) και ανεβαίνει στο δρόμο, ενώ εμείς συνεχίζουμε, χωρίς το σωλήνα πλέον, ευθεία ομαλά στο ξέφωτο, κατηφορίζουμε σε λίγο προς μια ρεματιά, τη διασχίζουμε και ανηφορίζουμε στην απέναντι όχθη  ανάμεσα σε οξιές,  πάντα με κατεύθυνση βορειοανατολική. Τελικά φθάνοντας σε πλάτωμα  συναντούμε το δρόμο, σε σημείο όπου φεύγει άλλος δρόμος που ανηφορίζει προς Χαμορίγανη και έχει πινακίδα προς «Δυτικό Καταφύγιο». Εμείς όμως ακολουθούμε τον δρόμο αριστερά, που πάει προς Ξηράκια-Αντοβίτο και σε λίγο φθάνουμε σε σημείο όπου το δρόμο διασχίζει αβαθές ρεματάκι.

Εδώ μπορούμε να ακολουθήσουμε ασαφές μονοπάτι, που ανηφορίζει ανατολικά σε έδαφος με αραιή βλάστηση και συναντά πιο πάνω διασταύρωση μονοπατιών. Στη διασταύρωση αυτή φθάνουμε επίσης εναλλακτικά και πιο σίγουρα αν συνεχίσουμε να βαδίζουμε για λίγο ακόμα στο δρόμο, έως ότου φθάσουμε  σε διασταύρωση δρόμων, όπου αριστερά ανηφορίζει ο δρόμος προς Αντοβίτο. Δεξιά μας υπάρχει πάλι πινακίδα προς «Δυτικό Καταφύγιο». Στο σημείο αυτό ανεβαίνουμε στο δεξιό όχθο του   δρόμου που ακολουθούσαμε και βρίσκουμε μονοπάτι με κόκκινα σημάδια που ανηφορίζει στο δάσος οξιάς.  Μόλις το μονοπάτι βγεί από το δάσος στην αραιή βλάστηση, συναντούμε τη διασταύρωση που προανέφερα. Εδώ το ένα μονοπάτι συνεχίζει ισοϋψώς νοτιοδυτικά προς Χαμορίγανη, ενώ το άλλο, το οποίο ακολουθούμε,  ανηφορίζει προς τα νοτιοανατολικά.

Πιο πάνω έχουμε αριστερά μας ρεματιά, όπου το έδαφος κατολισθαίνει στενεύοντας το μονοπάτι. Από τον αυχένα της ράχης ξαναμπαίνουμε  για λίγο στο δάσος ανηφορίζοντας και φθάνουμε σε μικρό ξέφωτο (προσοχή), όπου στρίβουμε αριστερά ακολουθώντας τα σημάδια  και κατεβαίνουμε στη ρεματιά που προανέφερα, τη διασχίζουμε και συνεχίζουμε ανηφορικά νοτιοανατολικά, ανάμεσα σε χαμηλές οξιές. Τελικά φθάνουμε αμέσως κάτω από την κορυφή Λαγωνίκα (1295 μ.), όπου  έρχεται λοξά από δεξιά το μονοπάτι από τη Χαμορίγανη (διαδρομή Μακρινίτσα-Λαγωνίκα-Πουρί). Εδώ είναι και το ψηλότερο σημείο της διαδρομής μας.

Το μονοπάτι μας αρχίζει επιτέλους να κατηφορίζει. Μπροστά μας βλέπουμε την κορυφή του Πουριανού Σταυρού, την ψηλότερη του Πηλίου (1624 μ.). Όπου και να γυρίσουμε να δούμε, πυκνά δάση οξιάς καλύπτουν το τοπίο. Από ένα σημείο έχουμε μαγευτική μακρινή θέα της κατάληξης της μεγάλης ρεματιάς της Λαγωνίκας στη θάλασσα του Αιγαίου. Περνάμε τη ρεματιά λίγο ψηλότερα από την ομώνυμη πηγή, και το ευδιάκριτο φαρδύ μονοπάτι, ανηφορίζοντας ελαφρά, σε λίγο φθάνει σε κυνηγετικό καλύβι. Η περιοχή εδώ λέγεται Καναλάκια.

Εδώ συναντούμε πλέον τη διαδρομή που έρχεται από Δυτικό καταφύγιο – Μακρινίτσα προς Πουρί και κατηφορίζουμε σε στενότερο μονοπάτι με κατεύθυνση αρχικά βόρεια και μετά βορειοανατολική, μέχρι να συναντήσουμε τον τσιμενταύλακα που κατεβάζει το νερό από την πηγή της Λαγωνίκας. Αν τον ακολουθήσουμε προς τα αριστερά, θα βγούμε σε λίγο στην πηγή της Λαγωνίκας. Για το Πουρί πηγαίνουμε προς τα δεξιά, βαδίζοντας συνεχώς σε αγροτικό δρόμο παράλληλα και δίπλα με τον τσιμενταύλακα για μια ώρα περίπου και φθάνουμε τελικά στο ξωκλήσι της Αγίας Μαρίνας σε υψόμετρο 1005 μέτρων, δίπλα σε μεγάλη ανοιχτή στέρνα. Η εκκλησία χτίσθηκε πριν από έναν αιώνα και πλέον με την ευκαιρία της παραχώρησης της χρήσης της πηγής στην κοινότητα Πουρίου το 1891, γεγονός πολύ σημαντικό  τότε για το χωριό, που είδε το πρώτο νερό να φθάνει στο ορισμένο σημείο την ημέρα της γιορτής της Αγίας Μαρίνας στις 17 Ιουλίου.

Συνεχίζουμε ακολουθώντας τον τσιμενταύλακα, που κατηφορίζει δεξιά από την εκκλησία, φθάνουμε σε δεύτερη στέρνα και μπαίνουμε σε χωματόδρομο. Λίγο παρακάτω φεύγει το μονοπάτι αριστερά προς το Πουρί. Αξίζει όμως να κάνουμε μια εναλλακτική διαδρομή περνώντας από το ξωκλήσι του Αι-Λιά λίγο νοτιότερα. Ετσι, συνεχίζουμε στο δρόμο και παρακάτω στρίβουμε δεξιά σε διασταύρωση. Ο δρόμος φθάνοντας τελικά σε κτήμα κάνει φουρκέτα αριστερά, περνάει ένα ρεματάκι και σε λίγο τερματίζει και συνεχίζει μονοπάτι στενό αλλά εμφανές, που κατηφορίζει ανάμεσα σε καστανιές. Το μονοπάτι τελικά βγαίνει σε κτήμα με μηλιές και γίνεται στενός αγροτικός δρόμος. Εδώ ξανασυναντάμε τσιμενταύλακα. Σε διασταύρωση πάμε δεξιά (αν εδώ πάμε αριστερά θα βρούμε σε λίγα μέτρα το κύριο μονοπάτι προς Πουρί) και στη συνέχεια αριστερά κατηφορικά και σύντομα φθάνουμε στον Προφήτη Ηλία, όπου υπάρχει και ξύλινο κιόσκι. Η θέση προσφέρει εντυπωσιακή θέα προς τη Ζαγορά, το Χορευτό, το Ανήλιο και το Μούρεσι, από το Αιγαίο μέχρι ψηλά στην κατάφυτη κορυφή Κοτρώνι (1550 μ.).

Συνεχίζουμε κατηφορίζοντας το δρόμο, περνάμε από άλλο κτήμα και κατόπιν βρίσκουμε στα δεξιά μας τη συνέχεια του μονοπατιού, που παρακάτω ξαναβγαίνει σε δρόμο. Περνάμε δίπλα από δεξαμενή υδραγωγείου και, εκεί όπου ο δρόμος τερματίζει αριστερά, εμείς πάμε δεξιά για να βρούμε το καλντερίμι που μας φέρνει μέσα στο χωριό. Η διαδρομή μας τερματίζει στην επάνω πλευρά της πλατείας του Πουρίου, όπου είναι η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου.

ΦΥΤΟΚΟ – ΛΕΣΤΙΑΝΗ – ΜΟΝΗ ΣΟΥΡΒΙΑΣ

Σε απόσταση αναπνοής από την Νέα Ιωνία Βόλου, μόλις 3 χλμ. βορειοδυτικά, βρίσκεται το χωριό Φυτόκο. Από το Φυτόκο κατηφορίζουμε στο σχηματισμένο από το ρέμα Καλιακούδα φαράγγι, όπου στο βαθύτερο σημείο του υπάρχει στα δεξιά μας ένα γραφικό μονότοξο πέτρινο γεφύρι. Συνεχίζοντας βορειοανατολικά για 6,5 χλμ. βρίσκουμε το εκκλησάκι της Παναγιάς της Λέσχιανης. Σκόπιμο είναι να ειπωθεί ότι ακριβώς πριν την εκκλησία υπάρχει στα δεξιά μας μονοπάτι, το οποίο σε μόλις 10 λεπτά καταλήγει σε τρίτοξο πέτρινο γεφύρι. Ακόμα 3.5 χιλιόμετρα και φτάσαμε στη μονή Σουρβιάς. Το μοναστήρι, από τα μεγαλύτερα της περιοχής κατά την τουρκοκρατία -μαζί με την Μονή Φλαμουρίου- δημιουργήθηκε το πρώτο μισό του 16ου αιώνα από τον Όσιο Διονύσιο του Ολύμπου και ο Όσιος Γεράσιμος ο Νέος το ανακαίνισε το 18ο αιώνα. Η Μονή είναι φρουριακής μορφής, έχει αξιόλογες τοιχογραφίες και υπήρξε ορμητήριο κατά την ελληνική επανάσταση. Εδώ τελειώνει η μικρή μας περιπέτεια επιστρέφοντας από την ίδια διαδρομή.

COPYRIGHTSWORLD.COM VERIFICATION BADGE - CLICK TO VERIFY!

Το τρενάκι του Πηλίου

Το τρενάκι του Πηλίου (1895 – 1971) υπήρξε δυναμικό στοιχείο πολιτισμού και ανάπτυξης και σημάδεψε έντονα την  ιστορία του τόπου. Ο Εβαρέστο Ντε Κίρικο, πατέρας του διάσημου ζωγράφου Τζιόρτζιο ντε Κίρικο, χρησιμοποιώντας  ντόπιους τεχνίτες, σχεδίασε και κατασκεύασε ανάμεσα στις πλαγίες και τους ελαιώνες του βουνού των Κενταύρων, μία από τις ωραιότερες σιδηροδρομικές γραμμές του κόσμου, πλάτους 60 εκατοστών, ένα έργο που θα θαυμάζεται πάντα για  την υψηλή του αισθητική, τη μορφολογική του αρμονία και την κατασκευαστική του τελειότητα. Ο θρυλικός «Μουτζούρης»  ξανασφύριξε πρόσφατα χάρη στους αγώνες των «Φίλων» του και σκαρφαλώνει πάλι στο Πήλιο με 25 χλμ. την ώρα. Ξεκινώντας από τα Λεχώνια αγκομαχώντας την ανηφόρα μέσα στα λιόδεντρα και περνώντας από τους παραδοσιακούς οικισμούς Άνω Γατζέα, Αγία Τριάδα, Αγ. Αθανάσιο Πινακατών, Αργυρέικα τερματίζει στις Μηλιές. Η υπέροχη αυτή διαδρομή προσφέρεται και για πεζοπορία.

Ένα ανηφορικό καλντερίμι οδηγεί από τον καταπράσινο χώρο του σταθμού στην πλατεία του χωριού Μηλεών. Όπως όλες σχεδόν οι πλατείες των πηλιορείτικων χωριών, έτσι και η πλατεία Μηλεών βρίσκεται στο κέντρο του χωριού, σε  θέση με πράσινο και μοναδική θέα και προσφέρει στιγμές ξεκούρασης σε γραφικά καφενεδάκια. Στις Μηλιές αξίζει να επισκεφθείτε τη βιβλιοθήκη με μοναδικά χειρόγραφα αιώνων, βιβλία και σπάνια ντοκουμέντα από τη περίοδο της Τουρκοκρατίας και των αγώνων των Πηλιορειτών για ανεξαρτησία. Το χωριό ήταν γενέτειρα του Φιλικού και φλογερού πατριώτη Άνθιμου Γαζή καθώς και των πρωτοπόρων του νεοελληνικού Διαφωτισμού Κωνσταντά και Φιλιππίδη. Στο  χωριό, επίσης, λειτουργεί λαογραφικό μουσείο.

Πληροφορίες:

ΤΡΑΙΝΑΚΙ ΤΟΥ ΠΗΛΙΟΥ Δημητριάδος 186 – Μαυροκορδάτου

Καθημερινά (Δε-Πα) 07.00-15.00

24210 39723

Άνω Λεχώνια- Μηλιές   10:00

Μηλιές- Άνω Λεχώνια   15:00
Τιμή εισιτηρίου Ενηλίκων (με επιστροφή) 18  €  (10 €  απλή μετάβαση)

Τιμή εισιτηρίου Παιδικό (με επιστροφή)  10  €  ( 6 €  απλή μετάβαση)

Πρόσβαση: Ο σταθμός βρίσκεται 12 χιλιόμετρα από τον Βόλο και συνδέεται με την γραμμή Βόλος-Πλατανίδια (Νο 5)

Αργαλαστή – Κάλαμος

argalasti

Κατεβάστε ίχνος GPS:   Η διαδρομή στο Everytrail   H διαδρομή στο Wikiloc
Απόσταση: 3,7 χλμ.
Διάρκεια: 1.15΄
Σήμανση: κόκκινα σημάδια
Μέγιστο υψόμετρο: 255 μ.(πλατεία Αργαλαστής)

    Η διαδρομή αυτή κατηφορίζει από την Αργαλαστή προς την παραλία του Καλάμου και στο μεγαλύτερο μήκος της βαδίζουμε σε ωραίο καλντερίμι. Είναι μια εύκολη διαδρομή ιδανική για χειμερινούς και ανοιξιάτικους μήνες. Από τον Κάλαμο μπορούμε αν θέλουμε να συνεχίσουμε παραλιακά είτε δεξιά (βόρεια) προς Λεφόκαστρο είτε αριστερά (νότια) προς μικρή Πάου και από εκεί να επιστρέψουμε πάλι στην Αργαλαστή.

Αρχίζοντας από την πλατεία της Αργαλαστής, από τη γωνία του φαρμακείου  ακολουθούμε το στενό τσιμενταρισμένο δρόμο που κατευθύνεται δυτικά και περνά μπροστά από το ταχυδρομείο. Στο τέλος του δρόμου έχουμε στην αριστερή γωνία το ανακαινισμένο λιθόκτιστο κτίριο του παλιού Παρθεναγωγείου. Δεξιά φεύγει το καλντερίμι για Λεφόκαστρο. Εμείς συνεχίζουμε ευθεία μπροστά προς δυσμάς σε κατηφορικό καλντερίμι που εναλλάσσεται με τμήματα μονοπατιού.  Σε λίγο έρχεται λοξά από αριστερά μας καθώς κατηφορίζουμε άλλο μονοπάτι από την εκκλησία της Αγίας Παρασκευής. Φθάνουμε σε διασταύρωση όπου πάμε αριστερά προς τα κάτω ξαναβρίσκοντας το καλντερίμι, περνάμε μικρό ρέμα και παρακάτω ένα δεύτερο όπου υπάρχει το πέτρινο γεφυράκι της Αμμουρσάς πνιγμένο στη βλάστηση.

ammoursa

Πιο κάτω διασταυρωνόμαστε λοξά με αγροτικό  δρόμο και συνεχίζουμε ευθεία στο καλντερίμι.

   Σε λίγο βγαίνουμε κάθετα σε χωματόδρομο. Αν πάμε προς τα αριστερά, μετά από εκατό μέτρα  θα βρούμε το ωραίο ξωκλήσι της Αγίας Τριάδος και δίπλα του μια κρήνη με  δροσερό νερό.

agia triada

Για να πάμε όμως στον Κάλαμο, ακολουθούμε το χωματόδρομο προς τα δεξιά κατηφορίζοντας, μέχρι που βγαίνουμε στον άσφαλτο που πάει για Κάλαμο πάνω σε μια αριστερή στροφή του. Δεν μπαίνουμε στο δρόμο, αλλά κατεβαίνουμε σε μονοπάτι από την έξω μεριά της στροφής και πάμε αμέσως αριστερά. Σε λίγα μέτρα συναντούμε σπίτι και μπροστά του το μονοπάτι ξαναγίνεται καλντερίμι, που αμέσως όμως βγαίνει λοξά στην άσφαλτο, την οποία ακολουθούμε για διακόσια μέτρα.

   Προσέχοντας στα αριστερά μας, ξαναβρίσκουμε το καλντερίμι που κατηφορίζει,  παρακάτω διασχίζει κάθετα την άσφαλτο και συνεχίζει τσιμενταρισμένο για λίγα μέτρα προς ένα εξοχικό σπίτι στα δεξιά μας. Παρακάτω το καλντερίμι γίνεται μονοπάτι και ξανά καλντερίμι και τελικά βγαίνει στην παραλία του Καλάμου. Στο σημείο αυτό υπάρχει ορειβατικό πινακιδάκι καρφωμένο σε στύλο της ΔΕΗ.

kalamos