Αρχείο κατηγορίας ΠΕΖΟΠΟΡΙΑ

Καμάρι – Κεραμίδι

Απόσταση: 3 χλμ.

Διάρκεια: 1 ώρα (ανεβαίνοντας)

Υψόμετρο: από 0 (Καμάρι) σε 330 μ. (Κεραμίδι)

Σήμανση: κόκκινα σημάδια

Πόσιμο νερό στη διαδρομή: όχι

Η διαδρομή στο Everytrail     Η διαδρομή στο Wikiloc   (κατεβάστε ίχνος GPS)
Η διαδρομή αυτή ακολουθεί τα χνάρια του καλντεριμιού που ένωνε το Κεραμίδι με το επίνειό του στο Αιγαίο, την παραλία στο Καμάρι. Είναι μια ευχάριστη πορεία μιάς ώρας σε αγροτικό δρόμο κυρίως, με κάποια τμήματα καλντεριμιού. Μπορεί να περπατηθεί αυτόνομα, ή ακόμη να συνδέσει δύο άλλες διαδρομές (Κεραμίδι-Βένετο και Βένετο-Καμάρι) έτσι ώστε κάποιος, για παράδειγμα, να έλθει από το Βένετο στο Καμάρι, να διανυκτερεύσει εκεί και την επομένη να επιστρέψει από το Κεραμίδι.

      Ξεκινώντας από την παραλία στο Καμάρι, βαδίζουμε για λίγα μέτρα στην τσιμενταρισμένη κοίτη του ρέματος που εκβάλλει εκεί, και μετά πάμε δεξιά σε παράλληλο τσιμεντόδρομο. Σε λίγα μέτρα, εκεί όπου ο δρόμος αριστερά κατεβαίνει πάλι στην κοίτη για να περάσει απέναντι (είναι η διαδρομή προς Βένετο), εμείς πάμε δεξιά σε στενότερο τσιμεντόδρομο που ανηφορίζει απότομα ανάμεσα σε σπίτια. Σε λίγο το τσιμεντάρισμα σταματά και βαδίζουμε πλέον σε καλντερίμι, που παραπάνω βγαίνει λοξά σε αγροτικό δρόμο, στον οποίο βαδίζουμε για εκατό μέτρα. Κατόπιν ξαναβρίσκουμε το καλντερίμι αριστερά, όμως αμέσως κλείνει τελείως από κλαδιά και αναγκαζόμαστε να βαδίσουμε δίπλα του για λίγα μέτρα σε ελαιώνα.

      Το καλντερίμι σύντομα μας βγάζει στο όμορφο εξωκλήσι του Αγίου Αθανασίου, δίπλα σε λίγα κυπαρίσσια. Εδώ θα κάνουμε μια μικρή στάση και θα συνεχίσουμε σε δρόμο, που αμέσως διασταυρώνεται με άλλον και πάμε αριστερά. Ανηφορίζοντας σε τσιμεντόδρομο, βγαίνουμε στην άσφαλτο Κεραμίδι-Καμάρι και βαδίζουμε για λίγα μέτρα σε αυτήν προς τα δεξιά. Αμέσως πάμε λοξά αριστερά σε αγροτικό δρόμο, μέσα στον οποίο διακρίνουμε καθαρά το καλντερίμι για κάποιο διάστημα.

      Ανηφορίζοντας συνεχώς προς τα νοτιοδυτικά, βλέποντας μπροστά μας το Κεραμίδι, μπαίνουμε λοξά σε στενό ασφαλτόδρομο και σε λίγο φθάνουμε σε γεφύρι και το περνούμε. Από την κάτω μεριά είναι τσιμεντένιο, ενώ από την άλλη μεριά διατηρείται το παλιό πέτρινο τοξωτό γεφύρι, που εγκιβωτίσθηκε με τσιμέντο. Σε λίγα μέτρα πάμε αριστερά σε πλακόστρωτο καλντερίμι, που μας οδηγεί στην πλατεία του χωριού. Λίγο παραπάνω, το καλντερίμι φθάνει σε διασταύρωση, όπου ευθεία επάνω συνεχίζει η διαδρομή Ο2 προς Έλαφο (Βουργαρινή), ενώ αριστερά προς Βένετο και Βόλο.

Δράκεια – Πορταριά

Απόσταση: 7,5 χλμ.
Διάρκεια: 3 ώρες 20΄ (καθαρός χρόνος πορείας 2.35΄)
Υψόμετρο: Από 500 μ. (Δράκεια) σε 930 μ. (Αλικόπετρα) σε 640 μ. (πλατεία Πορταριάς)
Σήμανση: μπλέ σημάδια (από Δράκεια μέχρι Αλικόπετρα)
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: ναι

H διαδρομή στο Wikiloc  Η διαδρομή στο Εverytrail  (κατεβάστε ίχνος GPS)

Η διαδρομή αυτή αρχίζει με καλντερίμι που περνά μια κατάφυτη ρεματιά και συνεχίζουμε σε μονοπάτι μέσα σε δρυοδάσος. Το μεσαίο κομμάτι περνά από θαμνώδη βλάστηση με πουρνάρια στην περιοχή της Αλικόπετρας, μέχρι να συναντήσουμε το καλντερίμι που κατεβαίνει από τα Χάνια, για να μας οδηγήσει ανάμεσα από καστανιές στο κεφαλοχώρι της Πορταριάς.  Είναι σηματοδοτημένη με μπλέ σημάδια από τη Δράκεια μέχρι το καλντερίμι στην Αλικόπετρα, αλλά συνυπάρχουν κατά διαστήματα και πυκνά κόκκινα σημάδια από τον ορειβατικό μαραθώνιο »Κένταυρος» του Νίκου Μαγγίτση.  Από την Πορταριά μπορούμε να συνεχίσουμε την πορεία μας στο καλντερίμι προς Κατηχώρι-Άλλη Μεριά, ή να πάμε στο κοιμητήριο βαδίζοντας στο δρόμο προς Μακρινίτσα και από εκεί να κατεβούμε προς Σταγιάτες-Βόλο (δέστε τις αντίστοιχες διαδρομές).

Αρχίζοντας από την κάτω πλατεία της Δράκειας, βαδίζουμε στο καλντερίμι που πάει αριστερά (δυτικά), το οποίο σε λίγο βγαίνει στην άσφαλτο. Τη διασχίζουμε λοξά προς τα κάτω και συνεχίζουμε απέναντι σε στενό πλακοστρωμένο καλντερίμι που κατεβαίνει στη ρεματιά (υπάρχει πινακίδα »προς  Άγιο Σπυρίδωνα»). Περνούμε το ρέμα από ξύλινο γεφύρι, αφήνουμε αριστερά μας την εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνος και συνεχίζουμε σε μονοπάτι-καλντερίμι που περνά άλλα τρία μικρότερα ρεματάκια (τα δύο κατεβάζουν νερό) και ανηφορίζοντας φθάνουμε στο ξωκλήσι του Αγίου Δημητρίου. Μπροστά (ανατολικά) από την εκκλησία περνά αγροτικός δρόμος και δεξιά της (βόρεια) υπάρχει πλάτωμα με φτέρες. Βαδίζουμε ανάμεσα στις φτέρες σε μονοπάτι που κατηφορίζει προς τα δυτικά, περνάμε ένα ρέμα και ανηφορίζουμε μέσα σε ωραίο δάσος από βελανιδιές.

Το μονοπάτι μας βγαίνει σε τέρμα αγροτικού δρόμου. Ακολουθούμε τον δρόμο ανηφορίζοντας και περνάμε δίπλα από το ξωκλήσι του Αι-Λιά δεξιά μας. Προσέχοντας τα μπλέ σημάδια στα δεξιά του δρόμου, βρίσκουμε παραπάνω το μονοπάτι που ανηφορίζει απότομα στην αρχή, και ξαναβγαίνει πάνω σε φουρκέτα αγροτικού δρόμου. Πιο πάνω ο δρόμος κάνει νέα φουρκέτα δεξιά, περνώντας κοντά σε ένα εγκαταλελειμμένο νταμάρι, και αμέσως βρίσκουμε το μονοπάτι στον αριστερό του όχθο, το οποίο μας βγάζει λίγο πιο πάνω σε διασταύρωση δρόμων στην περιοχή Μαντέμια. Ακολουθούμε τον φαρδύτερο, που ανηφορίζει και σε εκατό μέτρα ξαναβρίσκουμε το μονοπάτι στα δεξιά μας, το οποίο αμέσως μας βγάζει σε πρόσφατα περιφραγμένη λάκκα. Κανονικά η διαδρομή περνούσε μέσα από τη λάκκα, αλλά τώρα αναγκαζόμαστε να πάμε λίγο δεξιότερα από την περίφραξη ανάμεσα στα πουρνάρια, ακολουθώντας πλαστικό σωλήνα νερού.

Ανηφορίζοντας με λίγη δυσκολία σε στενό μονοπάτι προς τα βορειοδυτικά, περνώντας λοξά και από ένα τσιμενταύλακα που κατεβάζει νερό, βγαίνουμε τελικά, μαζί με ένα χωματόδρομο, στην κύρια άσφαλτο Πορταριάς-Χανίων και τη διασχίζουμε. Από την άλλη πλευρά συνεχίζει μονοπάτι που σύντομα διχάζεται. Το φαρδύ δεξιότερο με κόκκινα σημάδια ανηφορίζει πιο έντονα βορειοδυτικά, πηγαίνοντας προς τις κεραίες στην κορυφή της Αλικόπετρας, ενώ εμείς ακολουθούμε το στενό αριστερότερο με τα μπλέ σημάδια, που κατευθύνεται δυτικά ανηφορίζοντας ελαφρά,  βγαίνει στην άκρη του βράχου και αρχίζει να κατηφορίζει προς μια ποτίστρα που είναι στο βάθος. Στο δρόμο μας βρίσκουμε υπολείμματα καλντεριμιού και τελικά συναντούμε το κύριο καλντερίμι Πορταριάς-Χανίων πάνω σε στροφή του. Εδώ τελειώνουν και τα μπλέ σημάδια.

Από εδώ και πέρα βαδίζουμε στο καλντερίμι,  που μας οδηγεί στην ποτίστρα και μετά αρχίζει να κατηφορίζει μπαίνοντας σε καστανωτό. Διασχίζουμε ένα χωματόδρομο, περνάμε πλάι από δύο πλαστικές δεξαμενές νερού και φθάνουμε σε κιόσκι με βρύση, όπου λίγα μέτρα πιο κάτω είναι το ξωκλήσι της Αγίας Τριάδος.  Η πορεία μας είναι παράλληλη με τον κύριο δρόμο Πορταριάς-Χανίων που περνά λίγο χαμηλότερα. Για λίγο το καλντερίμι καλύπτεται με τσιμέντο και φθάνοντας σε εξοχική κατοικία συνεχίζουμε αριστερά στο καλντερίμι, που αποκαλύπτεται ξανά.  Παρακάτω όμως, καθώς περνάμε πάνω από άλλα νεόκτιστα εξοχικά, το καλντερίμι χάνεται και μετατρέπεται σε χαλικόδρομο που βγαίνει σε ασφαλτόδρομο, πλάι από τις εγκαταστάσεις μιας κατασκήνωσης της Χριστιανικής Αγωγής.

Βαδίζουμε στην άσφαλτο για λίγο, ώσπου φθάνουμε σε βρύση πάνω από το ξενοδοχείο Πορταριά. Εδώ η άσφαλτος στρίβει αριστερά κάτω και συνεχίζει διαδρομή προς Κατηχώρι-Άλλη Μεριά, αλλά εμείς πάμε ευθεία, ξαναβρίσκοντας το καλντερίμι που περνά ανάμεσα από τα σπίτια. Συναντούμε άλλη βρύση, όπου στρίβουμε αριστερά κάτω στο καλντερίμι, διασχίζουμε στενό ασφαλτόδρομο και φθάνουμε στη μεγάλη εκκλησία του Αγίου Νικολάου. Εδώ συναντούμε τον κύριο ασφαλτόδρομο και βαδίζουμε για λίγα μέτρα σε αυτόν. Φθάνοντας στη γωνία του αρχοντικού Ναουμίδη κατεβαίνουμε τα σκαλοπάτια και βαδίζουμε ξανά στο καλντερίμι, που διασχίζει ένα χώρο στάθμευσης αυτοκινήτων. Ξαναβγαίνουμε στην άσφαλτο και τη διασχίζουμε λοξά προς τα επάνω, για να βρούμε ξανά το πλακοστρωμένο καλντερίμι και αμέσως πάμε αριστερά, περνούμε πλάι από το κατεστραμμένο παλιό ξενοδοχείο ‘’Θεοξένια’’ και φθάνουμε στην πλατεία της Πορταριάς.

Πορταριά – Κατηχώρι – Άλλη Μεριά

Απόσταση: 3,6 χλμ.
Διάρκεια: 1.15΄
Υψόμετρο: Από 640 μ. (Πορταριά) σε 180 μ. (Άλλη Μεριά)
Σήμανση: κόκκινα σημάδια, πινακίδες »Ιάσων»
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: ναι

Η διαδρομή στο Wikiloc    Η διαδρομή στο Everytrail    (Κατεβάστε ίχνος GPS)

          Μια εύκολη κατάβαση, διαρκείας  λιγότερο από μιάμιση ώρα, που μας φέρνει από την Πορταριά στα περίχωρα του Βόλου, στο χωριό της Άλλης Μεριάς. Το πρώτο μισό της διαδρομής είναι σχεδόν όλο καλντερίμι, ενώ το δεύτερο κυρίως αγροτικός δρόμος. Από πολλά σημεία της διαδρομής μας προσφέρεται θαυμάσια θέα προς το Βόλο και την θάλασσα του Παγασητικού.

Ξεκινώντας από την πλατεία της Πορταριάς, βαδίζουμε για πενήντα μέτρα στην άσφαλτο ανεβαίνοντας και φθάνουμε σε βρύση σε χώρο πάρκινγκ. Το καλντερίμι διασχίζει το πάρκινγκ, βγαίνει πάλι στην άσφαλτο στη γωνία του αρχοντικού Ναουμίδη και βαδίζουμε σε αυτήν για είκοσι μέτρα. Φθάνοντας στη γωνία του περιβόλου του ναού του Αγίου Νικολάου, όπου απέναντι αριστερά ανηφορίζει φαρδύ καλντερίμι προς τα Χάνια, εμείς πάμε δεξιά κατηφορίζοντας σε καλντερίμι. Περνάμε ανάμεσα από σπίτια και αρχοντικά, άλλα  ερειπωμένα και άλλα φροντισμένα σε άριστη κατάσταση και αφήνουμε αριστερά μας το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου, κατευθυνόμενοι προς την εκκλησία των Αγίων Αναργύρων. Ακολουθώντας  την πινακίδα προς Κατηχώρι στα αριστερά (οδός Δροσίνη), περνάμε από κάτω από την εκκλησία και το καλντερίμι μας βγαίνει σε στενό ασφαλτόδρομο, στον οποίο βαδίζουμε για λίγο. Περνάμε βρύση, όπου από αριστερά έρχεται άλλο καλντερίμι από το ξενοδοχείο Πορταριά. Αυτό εξυπηρετούσε, ως συντομότερη διαδρομή, όσους κατέβαιναν από τα Χάνια προς Βόλο.

Μετά από λίγα μέτρα ακόμα στην άσφαλτο, βλέπουμε τη συνέχεια του καλντεριμιού στα δεξιά και το ακολουθούμε. Μετά από λίγο ξαναβγαίνουμε  στον ασφαλτόδρομο, όπου και βαδίζουμε για πενήντα μέτρα. Φθάνοντας στην πλατεία Παζαρούλι του Κατηχωρίου, ξαναβρίσκουμε το καλντερίμι αριστερά και, περνώντας πλάι από παιδικό σταθμό, διασχίζουμε ασφαλτόδρομο και συνεχίζουμε στο φαρδύ πλακόστρωτο, που oδηγεί σε πλατεία με την εκκλησία του Αγίου Αθανασίου. Είκοσι μέτρα όμως πρίν την πλατεία, πάμε αριστερά σε στενότερο καλντερίμι, που μας ξαναβγάζει στην άσφαλτο. Στην αριστερή στροφή που κάνει ο δρόμος, βρίσκουμε τη συνέχεια του καλντεριμιού ευθεία κάτω, κατεβαίνουμε πάλι στην άσφαλτο και τη διασχίζουμε ξανά. Το καλντερίμι σύντομα γίνεται στενός τσιμεντόδρομος και σε διασταύρωση πάμε δεξιά.

    Κατηφορίζουμε πλέον έχοντας στα αριστερά μας συνεχώς τη ρεματιά του Αναύρου. Το τσιμεντάρισμα σταματά και συνεχίζουμε σε χαλασμένο καλντερίμι, που ξαναβγαίνει λοξά σε ασφαλτόδρομο. Στα αριστερά μας υπάρχει ανοικτή δεξαμενή νερού. Αμέσως μετά τη δεξαμενή φεύγουμε λοξά αριστερά προς τα κάτω, ακολουθώντας μονοπάτι διαμορφωμένο. Την πορεία μας ακολουθεί στο εξής και μαύρος σωλήνας νερού.

       Το μονοπάτι-καλντερίμι  πιο κάτω  διασχίζει  αγροτικό δρόμο και συνεχίζει, μαζί με το σωλήνα, σαν στενός  χωματόδρομος. Κατηφορίζουμε ανάμεσα σε ελαιώνες, έχοντας υπέροχη θέα προς τη θάλασσα. Διασχίζουμε τσιμεντόδρομο δίπλα σε δεξαμενή υδραγωγείου, όπου καταλήγει ο σωλήνας, και αμέσως παρακάτω έχουμε στα δεξιά μας την περίφραξη της πολυτελούς Επισκοπικής κατοικίας (Δεσποτικό). Πιο κάτω διασχίζουμε ασφαλτόδρομο και ακολουθούμε πλέον φαρδύ πλακόστρωτο, που περνώντας ανάμεσα από τα σπίτια του χωριού και το εμβληματικό αρχοντικό Χατζηαργύρη στα δεξιά μας, καταλήγει στην πλατεία της Άλλης Μεριάς, πλάι στη βρύση.

Αηδονοφωλιές – Σταγιάτες

Απόσταση: 1,95 χλμ.
Διάρκεια: 45 λεπτά
Υψόμετρο: από 140 μ. σε 398 μ. (πλατεία Σταγιατών)
Σήμανση: πινακίδες, κόκκινα σημάδια
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: ναι

Η διαδρομή στο Wikiloc    H διαδρομή στο Εverytrail   (κατεβάστε ίχνος GPS)

Ένας ευχάριστος ανηφορικός περίπατος από την τοποθεσία Αηδονοφωλιές στον Άνω Βόλο μέχρι το όμορφο χωριό των Σταγιατών. Η μισή διαδρομή γίνεται σε καλντερίμι και μας προσφέρει πολλά σημεία με πανοραμική θέα προς το Βόλο και το Σαρακηνό. Καθαρίστηκε και σηματοδοτήθηκε πρόσφατα με τη φροντίδα της ομάδας ΑΠΟΔράσης Σταγιατών. Από τις Σταγιάτες μπορεί κανείς να συνεχίσει ανηφορίζοντας προς Πορταριά ή Μακρινίτσα, ή να κατηφορίσει,  είτε προς το κοιμητήριο Αγίου Δημητρίου στον Άνω Βόλο και να πάρει το λεωφορείο, είτε προς το γεφύρι στα Ταμπάκικα στο Μέγα ρέμα και από εκεί να επιστρέψει στις Αηδονοφωλιές  περπατώντας  σε μονοπάτι  παράλληλα με το ρέμα.

      Από τη στάση του λεωφορείου 4 στις Αηδονοφωλιές, στο τέρμα της οδού Ιωλκού, περνάμε το γεφύρι αριστερά και ανηφορίζουμε δίπλα στο ρέμα στην άσφαλτο προς Άγιο Ονούφριο-Κουκουράβα. Διακόσια μέτρα πιο πάνω, απέναντι από το εστιατόριο Νέα Ρέμβη, υπάρχει μικρός χώρος στάθμευσης. Από εκεί αρχίζει το ίχνος της πορείας μας. Βαδίζουμε σε στενό δρόμο δίπλα στο Μέγα ρέμα στην αριστερή του όχθη, περνώντας απέναντι από ένα μπαρ και το τένις κλάμπ Ιωλκός  και μετά περνούμε από γεφυράκι στην δεξιά (ανατολική) όχθη του ρέματος. Λίγο παραπάνω περνούμε με τοξωτό πέτρινο γεφυράκι άλλο ρέμα (της Μάνας) που συμβάλλει στο σημείο εκείνο με το Μέγα ρέμα. Aμέσως μετά το γεφυράκι πάμε δεξιά σε μονοπάτι, που σε λίγα μέτρα γίνεται καλντερίμι και σύντομα  βγαίνει σε στενό ανηφορικό τσιμεντόδρομο πάνω σε φουρκέτα.

Πιο ψηλά, εκεί όπου ο δρόμος κάνει δεξιά στροφή, τον αφήνουμε και πάμε ευθεία σε μονοπάτι που αμέσως γίνεται καλντερίμι. Αριστερά μας έχουμε το βράχο-αναρριχητικό πεδίο του Σαρακηνού, στη βάση του οποίου χαμηλά φαίνεται το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάκη. Πιο πάνω φαίνονται τα σπίτια της Μακρινίτσας και χαμηλά ο Άγιος Ονούφριος.

     Συνεχίζοντας στο καλντερίμι, περνάμε από το μικρό ξωκλήσι του Αγίου Παντελεήμονος και βγαίνουμε σε χωματόδρομο, όπου πάμε δεξιά ανηφορικά. Στην επόμενη στροφή που κάνει ο δρόμος, προχωρούμε ευθεία (ανατολικά) προς το εκκλησάκι του Αγίου Σεραφείμ. Αφήνουμε δεξιά μας το ξωκλήσι βαδίζοντας σε στενό δρόμο-καλντερίμι που ανηφορίζει έντονα. Φθάνουμε σε διασταύρωση, όπου δεξιά συνεχίζει διαδρομή προς το κοιμητήριο Αγίου Δημητρίου στον Άνω Βόλο. Εμείς πάμε αριστερά, περνούμε από το παλιό μοναστήρι του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και συνεχίζουμε σε καλντερίμι, που σύντομα μας φέρνει στην πλατεία των Σταγιατών με τα δύο μεγάλα πλατάνια πλάι στην παλιά βρύση με την αραβική επιγραφή.

Πορταριά- Σταγιάτες – Άνω Βόλος


Απόσταση: 2,2 χλμ.
Διάρκεια: 45 λεπτά (καθαρός χρόνος πορείας)
Υψόμετρο: από 590 μ. σε 315 μ.
Σήμανση: πινακίδες, κόκκινα σημάδια
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: ναι

H διαδρομή στο Wikiloc     H διαδρομή στο Everytrail  (κατεβάστε ίχνος GPS)

Μια ευχάριστη κατάβαση μιάς ώρας (με στάσεις) από την Πορταριά στις Σταγιάτες και από εκεί στο κοιμητήριο Αγίου Δημητρίου στον Άνω Βόλο, κυρίως σε μονοπάτι-καλντερίμι με λίγα τμήματα αγροτικού δρόμου. Και αυτή η διαδρομή προσφέρει υπέροχη θέα από πολλά σημεία προς Μακρινίτσα-Πορταριά και Βόλο-Παγασητικό. Στον τερματισμό, πολύ βολικά, υπάρχει στάση λεωφορείου του ΚΤΕΛ για να επιστρέψουμε, αν δεν θέλουμε να βαδίσουμε προς τα πίσω.

 

    Η αφετηρία μας είναι πάνω στον κύριο δρόμο Πορταριάς-Μακρινίτσας, λίγο μετά τη βρύση Αδάμαινα, στο κοιμητήριο της Πορταριάς. Λίγα μέτρα πριν το κοιμητήριο ερχόμενοι από Πορταριά, εκεί όπου υπάρχει στα δεξιά του δρόμου προσκυνητάρι, φεύγουμε από την αριστερή πλευρά της ασφάλτου σε μονοπάτι-καλντερίμι που κατηφορίζει και αμέσως μας βγάζει σε στενό ασφαλτόδρομο, στον οποίο βαδίζουμε για πενήντα μέτρα. Καθώς βλέπουμε μπροστά μας γηπεδάκι μπάσκετ, πάμε λοξά αριστερά σε μονοπάτι, που λίγο μετά διασχίζει στενό τσιμεντόδρομο και ακολουθούμε την περίφραξη αριστερά, κατηφορίζοντας τώρα σε καλντερίμι. Πιο κάτω βγαίνουμε σε τσιμεντόδρομο και τον ακολουθούμε. Σε διασταύρωση πάμε ευθεία, περνάμε πλάι από δεξαμενή υδραγωγείου και αμέσως μετά ο δρόμος τελειώνει και συνεχίζει μονοπάτι ανάμεσα σε ελαιοπερίβολα, με τμήματα αγροτικού δρόμου, κατηφορίζοντας ελαφρά με νοτιοδυτική κατεύθυνση.

      Παρακάτω το μονοπάτι βγαίνει λοξά σε τσιμεντόδρομο, ανάμεσα στα πρώτα σπίτια των Σταγιατών. Ο δρόμος σύντομα μετατρέπεται σε καλντερίμι που κατηφορίζει έντονα.  Αφήνουμε το μπαλκόνι του Πλατανάκου στα αριστερά μας, κατόπιν έχουμε διασταύρωση στα δεξιά όπου φεύγει η διαδρομή προς Μακρινίτσα, περνάμε από μια βρύση με νερό και σε λίγο διασχίζουμε την άσφαλτο φθάνοντας στην πλατεία. Εδώ θα κάνουμε οπωσδήποτε μια στάση για να δροσιστούμε από το φημισμένο νερό των Σταγιατών  στην παλιά βρύση, κάτω από τα δύο μεγάλα πλατάνια.

    Συνεχίζοντας  στο καλντερίμι που κατηφορίζει αριστερά από την πλατεία,  παρακάτω αυτό κάνει στροφή αριστερά και μετατρέπεται σε στενό αγροτικό δρόμο. Περνούμε από το παλιό μοναστήρι του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και σε λίγο έχουμε διασταύρωση, όπου δεξιά συνεχίζει η διαδρομή προς Αηδονοφωλιές-Άγιο Ονούφριο. Εμείς πάμε αριστερά και σε λίγα μέτρα, καθώς ο δρόμος κάνει στροφή αριστερά, βρίσκουμε μονοπάτι δεξιά που κατηφορίζει προς το ρέμα της Μάνας. Κάτω στο ρέμα θα συναντήσουμε τα ερείπια του παλιού νερόμυλου του Μάγκα, που χτίσθηκε στα 1888.

     Αφού περάσουμε το ρέμα, συνεχίζουμε ανηφορίζοντας ελαφρά στο μονοπάτι, που καθαρίσθηκε και σηματοδοτήθηκε πρόσφατα από την ομάδα Δράσης των Σταγιατών, και τελικά βγαίνουμε σε στενό χωματόδρομο, που σε λίγα μέτρα μας βγάζει στον κύριο δρόμο Βόλου-Πορταριάς, σε στροφή του λίγο πάνω από την Ανακασιά, έχοντας στα δεξιά μας το κοιμητήριο Αγίου Δημητρίου. Αμέσως μετά τη στροφή προς τα κάτω, υπάρχει στάση του λεωφορείου.

Αγία Κυριακή – Τρίκερι – Κόττες

Απόσταση: 4,9 χλμ.
Διάρκεια: 1.45΄
Υψόμετρο: από 0 μ. (Αγία Κυριακή) σε 285 μ. (Τρίκερι) σε 0 μ. (Κόττες)
Σήμανση: στρόγγυλα πινακιδάκια
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: όχι
Kατεβάστε ίχνος GPS:
Αγία Κυριακή-Τρίκερι στο Wikiloc    Tρίκερι-Κόττες στο Wikiloc
Αγία Κυριακή-Τρίκερι στο Everytrail    Τρίκερι-Κόττες στο Everytrail 

Μία θαυμάσια διαδρομή, με πολύ καλντερίμι, που ξεκινά από τη θάλασσα του Αιγαίου στην είσοδο του Παγασητικού κόλπου και, περνώντας από το χωριό Τρίκερι, μας φέρνει στον παραθαλάσσιο οικισμό Κόττες στον Παγασητικό. Χρειαζόμαστε τρία τέταρτα της ώρας για να ανηφορίσουμε το καλντερίμι από το λιμανάκι της Αγίας Κυριακής στο χωριό και μία ώρα περίπου για να κατεβούμε στις Κόττες με χαλαρό ρυθμό. Φυσικά, η διαδρομή μπορεί να γίνει και αντιστρόφως, ή μόνο σε ένα τμήμα της. Θα πρέπει να έχουμε κανονίσει για την επιστροφή μας, καθώς δεν υπάρχει συγκοινωνία στην αφετηρία και στον τερματισμό. Mπορούμε βέβαια να επιστρέψουμε και βαδίζοντας, καθώς η απόσταση δεν είναι μεγάλη. Στο Τρίκερι μπορούμε να πάμε με λεωφορείο του ΚΤΕΛ.

        Αρχίζοντας από την προκυμαία της Αγίας Κυριακής, βαδίζουμε στο πλακοστρωμένο δρόμο-καλντερίμι έχοντας τις ταβέρνες στα δεξιά μας. Σε λίγα μέτρα, δεν στρίβουμε δεξιά στη διασταύρωση που πάει παράλληλα με τη θάλασσα, αλλά πάμε ευθεία ανηφορίζοντας ελαφρά και σε λίγο τα σπίτια του οικισμού τελειώνουν και συνεχίζουμε σε παλιό λιθόστρωτο καλντερίμι σε άριστη κατάσταση, που ανηφορίζει πιο έντονα με ζικ-ζακ στην πετρώδη πλαγιά.

       Το καλντερίμι δεν έχει διασταυρώσεις που θα μπορούσαν να μας μπερδέψουν και, αφού διασχίσουμε στενό ασφαλτόδρομο, σε λίγο φθάνοντας σε προσκυνητάρι μπαίνουμε στο χωριό και το καλντερίμι γίνεται τσιμεντόδρομος. Aριστερά μας είναι το νηπιαγωγείο. Σε λίγο πάμε λοξά αριστερά σε φαρδύ πλακόστρωτο που μας οδηγεί στην πλατεία.

              Από την πλατεία του Τρίκερι ανηφορίζουμε για λίγο στο καλντερίμι που περνά πλάι από το κτίριο της Κοινότητος στα δεξιά μας και μετά στρίβουμε δεξιά, περνάμε δίπλα από τους κάδους των απορριμμάτων και συνεχίζουμε σε μονοπάτι, το οποίο γρήγορα  μετατρέπεται σε καλντερίμι που κατηφορίζει στην αριστερή πλευρά μιας ρεματιάς.

             Το ωραίο καλντερίμι μας φέρνει στην κοίτη του ρέματος, όπου βαδίζουμε για λίγο. Η τοποθεσία λέγεται Κολοσώρι και υπάρχουν εδώ κοντά αριστερά δύο πηγάδια. Συνεχίζουμε σε φαρδύ διαμορφωμένο μονοπάτι που περνά δίπλα από μεγάλο προσκυνητάρι και κατηφορίζουμε προς τη θάλασσα. Διασχίζουμε την άσφαλτο και από την κάτω πλευρά το καλντερίμι είναι για λίγο διάστημα τσιμενταρισμένο. Περνούμε δίπλα από πηγάδι και ωραία παλιά βρύση που έχει στερέψει. Σύμφωνα με διηγήσεις ηλικιωμένων Τρικεριωτών στον Νίκο Χαρατσή, παλιότερα από τη βρύση αυτή  έτρεχε πολύ νερό, που ο ήχος του ακουγόταν από κάμποση απόσταση μακρύτερα.

Κατηφορίζοντας ομαλά σε πλακόστρωτο δρόμο-καλντερίμι και περνώντας ανάμεσα από περιβόλια και κτίσματα, φθάνουμε τελικά στην παραλία στις Κόττες.

Xάνια – Αγριόλευκες – Σχιντζουράβλι

 

Πηγαίνοντας προς Σχιντζουράβλι

Απόσταση:  11,4 χλμ.
Διάρκεια: 5-6 ώρες (καθαρός χρόνος πορείας 3.50΄)
Υψόμετρο: από 1300 μ. (καταφύγιο) σε 1470 μ. (Αγριόλευκες), 1450 μ. (Σχιντζουράβλι)
Σήμανση: κόκκινα σημάδια
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: όχι

Η διαδρομή στο Wikiloc     Η διαδρομή στο Εverytrail    (κατεβάστε ίχνος GPS)

Αυτή η  διαδρομή μας δίνει τη δυνατότητα,  έχοντας ως βάση το χιονοδρομικό κέντρο στα Χάνια, να επισκεφθούμε τις δύο κοντινές κορυφές, Αγριόλευκες και Σχιντζουράβλι, βαδίζοντας σε μονοπάτι  μέσα σε πυκνό δάσος οξιάς.

Aφετηρία  μας λοιπόν είναι το καταφύγιο του Ε.Ο.Σ. Βόλου στο χιονοδρομικό κέντρο. Είναι καλύτερα να αρχίσουμε ανεβαίνοντας πρώτα στις Αγριόλευκες. Ακολουθούμε τους πυλώνες της πίστας στην πίσω πλευρά του κτιρίου και ανηφορίζοντας έντονα, φθάνουμε στην κορυφή. Λίγο πιο πάνω από το τέρμα των λιφτ βρίσκεται το κολονάκι της Γεωγραφικής Υπηρεσίας Στρατού (1470 μ.). Αφού θαυμάσουμε την πανοραμική θέα, συνεχίζουμε προς νότον και βρίσκουμε στενό μονοπάτι με κόκκινα σημάδια που μπαίνει στο δάσος οξιάς κατηφορίζοντας.

Σε λίγο φθάνουμε σε διασταύρωση με άλλο μονοπάτι από αριστερά. Αυτό έρχεται επίσης από το καταφύγιο, όπου και θα επιστρέψουμε στο τέλος της πορείας μας. Συνεχίζουμε λοιπόν ευθεία μπροστά στο μονοπάτι με γενική κατεύθυνση νότια, και σε λίγο φθάνουμε στο ξέφωτο του Γολγοθά στα 1428 μέτρα. Στην κορυφή αυτή έπεσαν πριν λίγα χρόνια δύο πολεμικά αεροσκάφη F-16 με αποτέλεσμα να σκοτωθούν οι πιλότοι, και αν ψάξουμε λίγο τριγύρω θα βρούμε μικρά κομμάτια από συντρίμμια.

Από το Γολγοθά το μονοπάτι μας κατηφορίζει προς τα νοτιοανατολικά. Προσπερνούμε διασταύρωση στα δεξιά που πηγαίνει προς Άγιο Λαυρέντιο και μια δεύτερη προς Άγιο Γεώργιο και φθάνουμε σε νέα διασταύρωση, όπου διασχίζουμε στενό δασικό δρόμο. Η περιοχή εδώ λέγεται Μοναστηράκι. Στην άλλη πλευρά του δρόμου συνεχίζουν δύο μονοπάτια. Το αριστερότερο, που έχει γαλάζια σημάδια, κατηφορίζει ελαφρά πηγαίνοντας προς λάκκα Μορογιάννη-Φτιρίτσα. Εμείς παίρνουμε το δεξιότερο, που έχει κόκκινα σημάδια και ανηφορίζει στην πλαγιά με ανατολική κατεύθυνση πηγαίνοντας προς Δραμάλα.

Αφού βαδίσουμε για λίγο ακόμα στο μονοπάτι, το αφήνουμε ακολουθώντας τα κόκκινα σημάδια προς τα δεξιά και ανηφορίζουμε έντονα σε δύσβατη ατραπό. Η κορυφή Σχιντζουράβλι, όντας βραχώδης και σχετικά δύσβατη, δεν είχε επίσημο κανονικό μονοπάτι να περνά από εκεί. Ετσι δημιουργήθηκε από τους ορειβάτες αυτή η σηματοδοτημένη παράκαμψη.

Βγαίνουμε εν τέλει επάνω στη βραχώδη ράχη και βαδίζουμε προς τα ανατολικά για να φθάσουμε στο ψηλότερο σημείο, όπου βρίσκεται το κολονάκι (1450 μ.). Η θέα από το σημείο αυτό είναι μεγαλειώδης. Προς το βορρά βλέπουμε την κορυφή του Πουριανού Σταυρού με τα στρατιωτικά ραντάρ, και δυτικότερα το Πλιασίδι, το Αϊδονάκι και τις Αγριόλευκες. Στο βάθος, αν υπάρχει διαύγεια,  φαίνεται ο Κίσσαβος, ο Όλυμπος και ο Άθως. Νότια βλέπουμε τη Δίρφυ και πιο δεξιά την Όθρυ, τον Παρνασσό και δυτικά τα βουνά της Πίνδου. Η θάλασσα του Παγασητικού απλώνεται από κάτω μας μέχρι το Τρίκερι και πιο πέρα το απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου.

 

Κοιτάζοντας από το Σχιντζουράβλι προς το βορρά

Αφού χορτάσουμε τα μάτια μας με την ομορφιά της φύσης, πράγμα δύσκολο, προχωρούμε προς τα ανατολικά ακολουθώντας τα κόκκινα σημάδια, που μας κατεβάζουν πάλι στο δάσος και συνεχίζομε προς την ίδια κατεύθυνση σε ίσιωμα βαδίζοντας προς τη Δραμάλα, που είναι ένα ομαλό ξέφωτο με φτέρες. Σε δεκαπέντε λεπτά περίπου, λίγο πριν φθάσουμε στη  Δραμάλα, βρίσκουμε κατηφορική διασταύρωση δεξιά και την ακολουθούμε, αλλάζοντας κατεύθυνση προς τα νοτιοδυτικά. Το μονοπάτι αυτό εξυπηρετούσε όσους κατέβαιναν από Δραμάλα προς Αγιο Γεώργιο. Κατηφορίζοντας συνεχώς και βρίσκοντας σημάδια από την αλλοτινή παρουσία υλοτόμων, φθάνουμε σε δασικό δρόμο. Αριστερά υπάρχει το εγκαταλελειμμένο μαντρί του Κουτσή. Λίγα μέτρα πιο δεξιά, ο δρόμος βγαίνει από το δάσος σε ανοιχτό χώρο με φτέρες. Η τοποθεσία αυτή λέγεται Καθρέφτης.  Μπορούμε και να βαδίσουμε σε αυτό το δρόμο για να πάμε πίσω στο Μοναστηράκι. Είναι προτιμότερο όμως και πιο σύντομο να ακολουθήσουμε στενό μονοπάτι, που ανηφορίζει ελαφρά ανάμεσα στις φτέρες και μετά ξαναμπαίνει στο δάσος. Στην αρχή του μονοπατιού πλάι στο δρόμο δεξιά υπάρχει πινακίδα.

Τελικά ξαναμπαίνουμε λοξά στο δρόμο και σε λίγα λεπτά φθάνουμε στον αυχένα στο Μοναστηράκι, όπου πάμε αριστερά στο μονοπάτι που οδηγεί πίσω στο Γολγοθά. Η κουραστική ανηφόρα μέχρι να φθάσουμε εκεί, μας δίνει μια ιδέα για το πώς δόθηκε τέτοιο όνομα στην τοποθεσία αυτή. Συνεχίζουμε αντίστροφα στο μονοπάτι από το οποίο ήρθαμε, και φθάνουμε στην διασταύρωση, όπου αριστερά ανηφορίζει προς Αγριόλευκες. Εδώ επιλέγουμε να πάμε δεξιά, παρακάμπτοντας την κορυφή. Το μονοπάτι σε λίγο μας βγάζει σε φαρδιά πίστα του σκι και τη διασχίζουμε. Στην απέναντι πλευρά της πίστας και λίγο χαμηλότερα, υπάρχει χωματόδρομος που μας οδηγεί πίσω στο καταφύγιο.

Μακρινίτσα – Δυτικό Καταφύγιο – Πουρί

Μακρινίτσα-Δυτικό Καταφύγιο-Πουρί

Απόσταση: 21 χλμ.

Διάρκεια: 8-9 ώρες (καθαρός χρόνος πορείας 7 ώρες)

Υψόμετρο: από 620 (Μακρινίτσα) σε 1415 (καταφύγιο) σε 380 (Πουρί)

Σήμανση: κόκκινα σημάδια, πινακίδες

Πόσιμο νερό στη διαδρομή: ναι (Αγία Παρασκευή, Κρύο Νερό)

H διαδρομή στο Wikiloc    Η διαδρομή στο Everytrail    (κατεβάστε ίχνος GPS)

Μια πολυπερπατημένη κλασική διαδρομή, από τις μεγαλύτερες στο Πήλιο, που βαδίζει κατά κύριο λόγο σε δάσος οξιάς. Αυτή είναι η μεσαία από τις τρεις παραλλαγές που μας φέρνουν από την Μακρινίτσα στο Πουρί (οι άλλες δύο είναι Μακρινίτσα-Λαγωνίκα-Πουρί και Μακρινίτσα-Πουριανός Σταυρός-Πουρί). Στη συγκεκριμένη πορεία, επιλέξαμε να ανηφορίσουμε από τη Μακρινίτσα μέσω Αγίας Παρασκευής, καθώς έτσι περνάμε κυρίως μέσα από δάσος καστανιάς και οξιάς (η εναλλακτική διαδρομή μέσω Προφήτη Ηλία Μακρινίτσας, αν και λίγο συντομότερη, βαδίζει πιο πολύ σε αραιή βλάστηση). Επίσης επιλέξαμε να περάσουμε από τον Προφήτη Ηλία Πουρίου στο τέλος, καθώς η θέση προσφέρει υπέροχη θέα.

Φθάνοντας στο πάρκινγκ της Μπράνης στη Μακρινίτσα, εκεί όπου τερματίζει ο ασφαλτόδρομος από την Πορταριά, βλέπουμε δεξιά μας να ανηφορίζει καλντερίμι. Σε ένα δέντρο είναι καρφωμένη πινακίδα με ένδειξη προς «Πουρί», φτιαγμένη, όπως και πολλές ακόμα, από τον πρόωρα χαμένο περιπατητή και εραστή του Πηλίου, τον Δημήτρη Κότταλη. Μπορούμε να ξεκινήσουμε και από την κρήνη που υπάρχει στο πάρκινγκ. Το καλντερίμι ανηφορίζει ανάμεσα στα σπίτια του χωριού, περνά από ένα πεύκο με παγκάκι και από δύο κρήνες και βγαίνει σε στενό χωματόδρομο, που μας οδηγεί σε λίγα μέτρα στο παλιό μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής. Η ηρεμία και ομορφιά του χώρου δικαιολογεί μια στάση και αφού δροσιστούμε από την κρήνη, συνεχίζουμε για λίγο προς τα πάνω στο χωματόδρομο και μετά μπαίνουμε αριστερά σε μονοπάτι, που μας φέρνει ξανά για λίγο σε δρόμο και μετά ξανά αριστερά σε μονοπάτι, που ανηφορίζει βορειοανατολικά μέσα στο δάσος καστανιάς.

Πιο πάνω μπαίνουμε λοξά σε αγροτικό δρόμο, στον οποίο βαδίζουμε για λίγο προς τα αριστερά και ξαναβρίσκουμε το μονοπάτι, που ανηφορίζει μέσα στο καστανωτό. Κατόπιν βαδίζουμε παράλληλα με αυλάκι νερού και περνάμε πλάι από μια δεξαμενή. Βρισκόμαστε πλέον σε δάσος οξιάς  στη βορειοανατολική μεριά του Τρανού Ισώματος και μπροστά μας στο βάθος φαίνεται ο θόλος του ραντάρ στην κορυφή Πουριανός Σταυρός (1624 μ.), ενώ αριστερά φαίνεται και η λίμνη Κάρλα.

Τελικά μπαίνουμε σε στενό δρόμο ενός κτήματος, o οποίος σε λίγα μέτρα βγαίνει στον κύριο χωματόδρομο, που δεξιά πάει προς Πορταριά-Αλικόπετρα, ενώ αριστερά πάει προς Μακρινίτσα και γεφύρι Καρυάς. Εμείς πάμε αριστερά, κατηφορίζοντας προς βορράν, κατόπιν ο δρόμος στρίβει δυτικά και έχουμε υπερυψωμένο τσιμενταύλακα αριστερά μας. Αμέσως φθάνουμε σε διασταύρωση που έχει προσκυνητάρι. Εδώ πάμε δεξιά, σε χωματόδρομο που κατευθύνεται βορειοανατολικά, κατηφορίζοντας ελαφρά. Ο δρόμος αυτός, ο οποίος ανοίχθηκε σχεδόν ακριβώς πάνω στο μονοπάτι που υπήρχε παλιότερα, μας οδηγεί στο τοξωτό πέτρινο γεφύρι της Καρυάς, που χτίστηκε το 1931 στη ρεματιά της Καλιακούδας (Ξηριά).

 

Γεφύρι Καρυάς

Μετά το γεφύρι, ο δρόμος ανηφορίζει προς βορράν και φθάνουμε σε καλύβι στην περιοχή Κρύο Νερό. Εδώ είναι ευκαιρία να γεμίσουμε τα μπουκάλια μας, καθώς δε θα βρούμε άλλη βρύση στη διαδρομή μας. Παραπάνω, ο δρόμος παίρνει βορειοανατολική κατεύθυνση. Αριστερά μας έχουμε το Ελατόρεμα, προς το οποίο κατηφορίζει δρόμος, αλλά και μονοπάτι, που πηγαίνει προς Χαμορίγανη και από εκεί συνεχίζει για Λαγωνίκα ή μονή Σουρβιάς. Εμείς όμως ανηφορίζουμε σταθερά στο δρόμο μας, που σε λίγο τερματίζει. Περνούμε ρέμα από ξύλινο γεφυράκι και μπαίνουμε πλέον σε μονοπάτι, το οποίο συνεχίζει να ανηφορίζει δεξιά από το Ελατόρεμα. Το χειμώνα, όταν τα φύλλα της οξιάς πέφτουν, τα έλατα που φυτρώνουν εκεί βάζουν τη μόνη πράσινη πινελιά στο γκρίζο τοπίο.

 

Τα έλατα στο Ελατόρεμα (αρχές Δεκεμβρίου)

Ψηλότερα, βγαίνουμε σε εγκαταλελειμμένο δασικό δρόμο, όπου συναντούμε και άλλη πινακίδα ιδιοκατασκευής του Κότταλη. Πάμε για λίγα μέτρα δεξιά στο δρόμο, και εκεί που κάνει στροφή ξαναμπαίνουμε ευθεία νοτιοανατολικά στο μονοπάτι, που σύντομα ξαναβγαίνει σε δρόμο. Ακολουθώντας τον πάλι προς τα δεξιά (νότια), φθάνουμε σε λίγο στο Δυτικό Καταφύγιο σε υψόμετρο 1415 μέτρα. Αυτό είναι ένα από τα δύο καταφύγια ανάγκης (το άλλο βρίσκεται κάτω από τις κορυφές Σχιντζουράβλι-Δραμάλα), που κατασκευάσθηκαν το 1997 από τη Νομαρχία με το πρόγραμμα ανάδειξης 27 μονοπατιών του Πηλίου και παραμένουν πάντα ανοικτά. Εδώ είμαστε στο ψηλότερο σημείο της διαδρομής μας.

 

Δυτικό Καταφύγιο

Μετά από την επιβεβλημένη στάση για να ξεκουραστούμε και να φάμε κάτι, συνεχίζουμε για λίγα ακόμα μέτρα στο δρόμο και κατόπιν πάμε αριστερά, σε μονοπάτι που κατηφορίζει προς μια ρεματιά. Αυτή είναι η αρχή της μεγάλης ρεματιάς της Λαγωνίκας. Το ξύλινο γεφυράκι που κατασκευάστηκε εδώ το 1997 έχει πέσει. Περνούμε με λίγη δυσκολία απέναντι και, κατηφορίζοντας συνεχώς σε δάσος οξιάς, φθάνουμε σε καλύβι που χρησιμοποιούν οι κυνηγοί. Εδώ τερματίζει δασικός δρόμος και η περιοχή λέγεται Καναλάκια.

Από το καλύβι φεύγουν δύο κατηφορικά μονοπάτια που έχουν κόκκινα σημάδια (προσοχή). Το αριστερό πηγαίνει βορειοδυτικά προς την κορυφή Λαγωνίκα. Εμείς ακολουθούμε το δεξιότερο, που κατηφορίζει πιο έντονα, αρχικά κατευθυνόμενο βόρεια και στη συνέχεια βορειοανατολικά, και παρακάτω διασχίζοντας τσιμενταύλακα βγαίνουμε αμέσως σε στενό δασικό δρόμο. Κανονικά εδώ θα ακολουθούσαμε αυτόν το δρόμο προς τα δεξιά, αλλά λίγο πιο πέρα γίνεται σχεδόν αδιάβατος φθάνοντας σε μια ρεματιά, και έτσι αναγκαστικά κατεβαίνουμε λίγα μέτρα παρακάτω σε άλλον παράλληλο δρόμο, όπου πάμε επίσης δεξιά (ανατολικά). Σε λίγο βγαίνουμε πάλι στον πρώτο δρόμο και  πορευόμαστε πλέον σταθερά δίπλα στον τσιμενταύλακα, o οποίος κατέβαζε τα νερά από την πηγή της Λαγωνίκας που είναι λίγο πιο πάνω (τώρα έχει αντικατασταθεί από πλαστικούς σωλήνες). Μπορούμε μάλιστα, αν θέλουμε, να επισκεφθούμε και την πηγή με οδηγό  τον τσιμενταύλακα, αλλά προς την αντίθετη κατεύθυνση (προς τα δυτικά).

Μετά από πορεία περίπου μιας ώρας στο δρόμο, φθάνουμε στο ξωκλήσι της Αγίας Μαρίνας σε υψόμετρο 1005 μέτρα, δίπλα σε μεγάλη ανοικτή στέρνα. Η εκκλησία χτίστηκε πριν από έναν αιώνα και πλέον, με την ευκαιρία της παραχώρησης το 1891 της χρήσης της πηγής στην κοινότητα Πουρίου, γεγονός πολύ σημαντικό  τότε για το χωριό, που είδε το πρώτο νερό να φθάνει στο ορισμένο σημείο την ημέρα της γιορτής της Αγίας Μαρίνας στις 17 Ιουλίου.

Συνεχίζουμε ακολουθώντας τον τσιμενταύλακα, που κατηφορίζει δεξιά από την εκκλησία, φθάνουμε σε δεύτερη στέρνα και μπαίνουμε σε χωματόδρομο. Λίγο παρακάτω φεύγει το μονοπάτι αριστερά προς το Πουρί. Αξίζει όμως να κάνουμε μια εναλλακτική διαδρομή περνώντας από το ξωκλήσι του Αι-Λιά λίγο νοτιότερα. Ετσι συνεχίζουμε στο δρόμο και παρακάτω στρίβουμε δεξιά σε διασταύρωση. Ο δρόμος φθάνοντας τελικά σε κτήμα κάνει φουρκέτα αριστερά, περνάει ένα ρεματάκι, τερματίζει και συνεχίζει ευθεία μονοπάτι στενό αλλά εμφανές, κατηφορίζοντας ανάμεσα σε καστανιές. Το μονοπάτι τελικά βγαίνει σε κτήμα με μηλιές και γίνεται στενός αγροτικός δρόμος. Εδώ ξανασυναντάμε τσιμενταύλακα. Σε διασταύρωση μέσα στο κτήμα πάμε δεξιά (εδώ αριστερά πολύ κοντά περνάει και το κύριο μονοπάτι προς Πουρί) και στη συνέχεια σε νέα διασταύρωση πάμε αριστερά κατηφορικά και σύντομα φθάνουμε στον Προφήτη Ηλία, όπου υπάρχει και ξύλινο κιόσκι. Η θέση προσφέρει εντυπωσιακή θέα προς τη Ζαγορά, το Χορευτό, το Ανήλιο και το Μούρεσι, από τη θάλασσα του Αιγαίου με τις Βόρειες Σποράδες μέχρι ψηλά στην κατάφυτη κορυφή Κοτρώνι (1550 μ.).

 

Μέρος της θέας από Προφήτη Ηλία Πουρίου. Σε πρώτο πλάνο η Ζαγορά

Κατηφορίζοντας το δρόμο από τον Αι-Λιά, περνάμε από ακόμα ένα κτήμα και κατόπιν βρίσκουμε στα δεξιά μας τη συνέχεια του μονοπατιού, το οποίο παρακάτω ξαναβγαίνει σε δρόμο. Περνούμε δίπλα από δεξαμενή υδραγωγείου και, εκεί όπου ο δρόμος τερματίζει αριστερά, εμείς πάμε δεξιά και αμέσως βρίσκουμε το καλντερίμι που μας φέρνει στο χωριό. Η διαδρομή μας τερματίζει στην επάνω πλευρά της πλατείας του Πουρίου, στην εκκλησία του Αγίου Δημητρίου.

Παλιόκαστρο Βενέτου – Σπηλιές – Αι Νικόλας

Απόσταση: 11,5 χλμ.
Διάρκεια: 6 ώρες (με στάσεις)
Υψόμετρο: από 141 μ. (αφετηρία) σε 534 μ. (μέγιστο) σε 0 μ. (Άγιος Νικόλαος)
Σήμανση: κόκκινα σημάδια, γαλάζια σημάδια
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: όχι

Η διαδρομή στο Wikiloc   H  διαδρομή στο Everytrail   (κατεβάστε ίχνος GPS)

Με αυτήν την κυκλική διαδρομή, μας δίνεται η ευκαιρία να επισκεφθούμε και να γνωρίσουμε το  Παλιόκαστρο του Βενέτου και τον ερειπωμένο ταρσανά-επίνειο της μονής Φλαμουρίου στη θέση Άγιος Νικόλαος.  Η προσέγγιση μπορεί να γίνει είτε από το Βένετο, είτε από τη μονή Φλαμουρίου. Προτιμήσαμε την πρώτη εκδοχή, για να αποφύγουμε την κουραστική ανάβαση 780 μέτρων που θα έπρεπε να κάνουμε στο τέλος της πορείας μας, αν αυτή ξεκινούσε από το Φλαμούρι.

Από το Βένετο λοιπόν,  ακολουθούμε τον χωματόδρομο προς την παραλία Πετρομέλισσο. Ο δρόμος αυτός βαδίζει  γενικά πάνω στο ίχνος της διαδρομής Βένετο-Πουρί. Προσπερνάμε στα δεξιά την διασταύρωση με το μονοπάτι για τη μονή Φλαμουρίου, και καθώς ο δρόμος παρακάτω κατηφορίζει προς τη θάλασσα, στο δεύτερο μαντρί  που θα συναντήσουμε δίπλα στο δρόμο δεξιά, βλέπουμε πινακίδα που μας βάζει στο καλντερίμι. Από εδώ αρχίζει το ίχνος της πορείας μας. Το καλντερίμι περνά το Κακόρεμα και ανηφορίζει στην αντικρινή ράχη, όπου διασταυρώνεται με μονοπάτι που βαδίζει κατά μήκος της ράχης.  Το μονοπάτι αυτό προς τα κάτω βγαίνει στη θάλασσα, όπου υπάρχει γωνία τοίχου ερειπωμένης αποθήκης, ενώ προς τα πάνω συναντά τη διαδρομή Βένετο-Φλαμούρι στη θέση Πετράλωνο.

Εμείς συνεχίζουμε στο κύριο καλντερίμι-μονοπάτι με τα κόκκινα σημάδια, το οποίο περνά μικρότερο ρέμα, βαδίζει για λίγο παράλληλα με την κοίτη του ρέματος προς τα επάνω, ξαναπερνά στη δεξιά όχθη και μετά διασχίζει πάλι το ρέμα και ανηφορίζει στην αριστερή όχθη. Βγαίνοντας επάνω, το καλντερίμι σταματά και συνεχίζουμε σε μονοπάτι σε πετρώδες έδαφος, που οδηγεί στο μαντρί του Βασιλείου. Λίγο πριν φθάσουμε στο μαντρί, αριστερά φεύγει ασαφές μονοπάτι προς τα κάτω πηγαίνοντας προς Άγιο Νικόλαο. Από αυτό θα επιστρέψουμε στο τέλος της πορείας μας.

Λίγο δεξιότερα από το μαντρί, το κύριο μονοπάτι-καλντερίμι  συνεχίζει κατηφορίζοντας την πλαγιά προς Πουρί, όμως εμείς ανηφορίζουμε προς το Φλαμούρι, ακολουθώντας νότια-νοτιοδυτική πορεία σε ασαφές αρχικά μονοπάτι με κόκκινα σημάδια, το οποίο σε λίγο ξεκαθαρίζει καλύτερα  και βαδίζουμε  στην αριστερή πλαγιά μιας ρεματιάς. Φθάνουμε κοντά στην κοίτη, όπου υπάρχει διασταύρωση με την διαδρομή Φλαμούρι-Βένετο.  Δεξιά φεύγει το μονοπάτι προς Βένετο περνώντας το ρέμα, ενώ εμείς πάμε αριστερά προς Φλαμούρι και αρχίζουμε να ανηφορίζουμε στην πλαγιά σε καλντερίμι με συνεχή ζιγκ-ζαγκ. Φθάνοντας επάνω στη ράχη, συναντούμε κίτρινη πινακίδα με ένδειξη αριστερά προς Κορομπλιά.


 

To μονοπάτι στη Βαθουλωμένη

Εδώ αφήνουμε το κύριο μονοπάτι, που συνεχίζει να ανηφορίζει ευθεία προς Φλαμούρι, και πηγαίνουμε αριστερά σε στενότερο μονοπάτι, που κατηφορίζει την βραχώδη πλαγιά προς τη ρεματιά της Βαθουλωμένης. Περνούμε το ρέμα και ανηφορίζουμε στην απέναντι πλαγιά ακολουθώντας τα κόκκινα σημάδια. Βγαίνοντας από το δάσος στο οποίο βαδίζαμε, κινούμαστε σε πιο αραιή βλάστηση με κατεύθυνση αρχικά ανατολική. Εκεί όπου τα κόκκινα σημάδια παίρνουν νότια κατεύθυνση προς τα δεξιά, συνεχίζοντας να ανηφορίζουν στη βραχώδη ράχη προς την Κορομπλιά και το μνημείο του Αλφόνς (προσοχή), εμείς παρατηρώντας αριστερά  βλέπουμε  γαλάζια σημάδια και τα ακολουθούμε. Κατηφορίζουμε ελαφρά προς βορράν για λίγα μέτρα και κατόπιν συνεχίζουμε δεξιά βορειοανατολικά και βγαίνουμε σε λάκκα, που έχει και ένα γκρεμισμένο καλύβι. Η περιοχή εδώ λέγεται Λογγαράκια.

Ξαναμπαίνουμε στο δάσος, κατηφορίζοντας προς το βορρά. Βγαίνοντας από το δάσος, βαδίζουμε για λίγο σε αυχένα και σύντομα φθάνουμε κάτω από το Παλιόκαστρο. Το γαλάζιο βέλος στο βράχο μας οδηγεί να αφήσουμε το μονοπάτι και να ανηφορίσουμε λοξά αριστερά στη ράχη.  Αμέσως συναντούμε τη νότια άκρη του τείχους, που είναι κατασκευασμένο από ξερολιθιά, έχει ύψος και φάρδος μέχρι και δύο μέτρα και εκτείνεται για αρκετό διάστημα πάνω στην ομώνυμη ράχη σε σχήμα τραπεζίου. Είναι άγνωστο το πότε και από ποιούς κατασκευάστηκε, ακόμα και τι σκοπό εξυπηρετούσε ένα τέτοιο περιτείχισμα στην ακατοίκητη ερημική αυτή περιοχή. Οι ιστορικές πηγές δεν αναφέρουν τίποτα. Ο Κώστας Λιάπης, στο βιβλίο του Τα Παλιόκαστρα του Πηλίου (Βόλος 2010), όπου έχει συγκεντρώσει τους κόπους πολύχρονης εξαντλητικής έρευνας πάνω στο θέμα, κάνει την υπόθεση ότι πιθανόν να κτίστηκε την ύστερη βυζαντινή περίοδο περί τον 14ο αιώνα, για να προστατέψει τους εγκατεστημένους πρόχειρα εκεί νομάδες κτηνοτρόφους και τα κοπάδια τους από τους ληστοπειρατές που αφθονούσαν τότε στο Αιγαίο.

 

Κοιτάζοντας τη θάλασσα από το Παλιόκαστρο

Αφήνουμε το μυστηριώδες Παλιόκαστρο στη σιωπή του και ξαναγυρίζουμε πίσω στο σημείο όπου αφήσαμε το μονοπάτι. Εδώ, αντί να συνεχίσουμε βόρεια όπως φαίνεται αυτό να πηγαίνει, πάμε ανατολικά-νοτιοανατολικά στην πλαγιά μπαίνοντας στο δάσος και βρίσκουμε άλλο μονοπάτι που κατηφορίζει, περνά ένα ρέμα και αμέσως αλλάζει κατεύθυνση προς τα βορειοανατολικά, βαδίζοντας στη δεξιά όχθη του ρέματος. Παρακάτω το μονοπάτι γίνεται ασαφές καθώς είμαστε πάνω στη ράχη Βαμβακίτσες. Βοηθούμενοι όμως από τα γαλάζια σημάδια, και συνεχίζοντας να κατηφορίζουμε προς τα βορειοανατολικά ακολουθώντας τη ράχη, το ξαναβρίσκουμε σαφέστερο παρακάτω, καθώς κάνει στροφή προς τα νοτιοανατολικά κατηφορίζοντας συνεχώς, και τελικά βγαίνουμε στο κύριο μονοπάτι Βένετο-Πουρί σε μικρή απόσταση από τη θάλασσα. Η γύρω περιοχή λέγεται Σπηλιές (οι αρχαίοι Ιπνοί).

 

 Σπηλιές

Παίρνουμε λοιπόν κατεύθυνση βορειοδυτικά προς το Βένετο και σε λίγο βρίσκουμε διασταύρωση, όπου το κύριο μονοπάτι με κόκκινα σημάδια αριστερά πηγαίνει προς το μαντρί του Βασιλείου. Εμείς όμως ακολουθούμε τα γαλάζια σημάδια προς τα δεξιά και πλησιάζουμε πολύ κοντά στη θάλασσα. Βλέπουμε κάποιες από τις θαλασσοσπηλιές στην αφιλόξενη βραχώδη ακτή, όπου τσακίστηκε ο στόλος του Ξέρξη το 480 π.Χ. και, αφού βρούμε και λίγα μέτρα καλντερίμι, φθάνουμε σε στενή βραχώδη παραλία με ερείπια κτισμάτων. Εδώ ήταν η σκάλα-μετόχι της μονής Φλαμουρίου και υπήρχε κατοικία-αποθήκη, στέρνα βρόχινου νερού και εκκλησάκι του Αι Νικόλα.  Σήμερα, πέρα από τα ερείπια, υπάρχει μόνο ένα μικρό προσκυνητάρι πάνω στο βράχο, που το βρήκαμε αναμμένο όταν περάσαμε από εκεί.

 

Το ερειπωμένο μετόχι στον Αι Νικόλα

Από το προσκυνητάρι συνεχίζουμε σε μονοπάτι, που ανηφορίζοντας μας βγάζει κοντά στο μαντρί του Βασιλείου και συναντούμε πάλι το κύριο  μονοπάτι. Ακολουθώντας το προς τα δεξιά, ξαναγυρίζουμε πίσω στο σημείο από όπου αρχίσαμε την πορεία μας.

Το  υλικό που παρουσιάζεται στην ενότητα αυτή είναι μία ευγενική παραχώρηση του  Κυριάκου Σταθάκη.