Αρχείο κατηγορίας ΠΕΖΟΠΟΡΙΑ

Λαύκος – Πλατανιάς (μέσω Αγ.Νικολάου)


Απόσταση: 6,4 χλμ.

Διάρκεια: 2.15΄

Σήμανση: κόκκινα σημάδια

Μέγιστο υψόμετρο: 350 μ.

Πόσιμο νερό στη διαδρομή: Αγιος Νικόλαος
Κατεβάστε ίχνος GPS:   H διαδρομή στο Wikiloc   H διαδρομή στο Everytrail

EveryTrail – Find trail maps for California and beyond

                Αυτή είναι η ανατολικότερη (και κυριότερη) διαδρομή από Λαύκο για Πλατανιά, που περνά από το ξωκλήσι του Αγίου Νικολάου. Υπάρχει και η δυτικότερη διαδρομή που ξεκινά από το νεκροταφείο του Λαύκου και περνά από το ξωκλήσι του Αι Γιάννη. Οι δύο διαδρομές ενώνονται  κοντά στον Πλατανιά. Ετσι μπορεί κάποιος να κάνει κυκλική πορεία, πηγαίνοντας με τη μία διαδρομή και γυρίζοντας από την άλλη.

                Ξεκινώντας  από την πλατεία του Λαύκου βαδίζουμε στο πλακοστρωμένο καλντερίμι με κατεύθυνση νότια (προς το νεκροταφείο). Μετά από λίγο στρίβουμε αριστερά και βγαίνουμε στη διασταύρωση του κύριου δρόμου που πηγαίνει για Προμύρι. Βαδίζουμε στην άσφαλτο για εκατό μέτρα και μετά, λίγο πριν τον υποσταθμό της ΔΕΗ που είναι αριστερά από το δρόμο, φεύγουμε λοξά δεξιά σε καλντερίμι που ανηφορίζει στη ράχη. Πάνω στη ράχη συναντάμε το δρόμο που πηγαίνει στην παραλία Μικρό και τον διασχίζουμε λοξά, κατηφορίζοντας από την άλλη πλευρά σε μονοπάτι με κατεύθυνση νοτιοανατολική. Παρακάτω βγαίνουμε πάλι στο δρόμο και τον ακολουθούμε για εκατό μέτρα.

Εκεί που ο δρόμος κάνει ομαλή στροφή αριστερά, λίγα μέτρα δεξιότερα από μικρή πεζούλα με ξερολιθιά, τον αφήνουμε και ανεβαίνουμε τη ράχη ευθεία, βαδίζοντας στο όριο ενός κτήματος. Υπερπηδούμε την περίφραξη του κτήματος στην άλλη πλευρά και ξαναβγαίνουμε λοξά στον δρόμο προς Μικρό, που εδώ είναι ασφαλτοστρωμένος. Αμέσως αριστερά φεύγει φαρδύς χωματόδρομος προς το μοναστήρι Αγίου Σπυρίδωνος. Εμείς παίρνουμε τον αμέσως επόμενο στενό χωματόδρομο αριστερά, περνάμε δίπλα δεξιά από τσιμεντένια δεξαμενή νερού και αρχίζουμε να κατηφορίζουμε σε οργωμένο μονοπάτι. Κάτω από το χώμα περνάει σωλήνας νερού. Σε λίγο βρίσκουμε τη συνέχεια του μονοπατιού στα δεξιά και συνεχίζουμε να κατηφορίζουμε βρίσκοντας και λίγα στοιχεία καλντεριμιού. Βγαίνουμε σε χωματόδρομο και τον ακολουθούμε αριστερά προς ανατολάς.

Σε πενήντα μέτρα υπάρχει η συνέχεια του μονοπατιού στα δεξιά, που καθαρίστηκε το χειμώνα του 2011 από τα μέλη του συλλόγου φίλων των καλντεριμιών Νοτίου Πηλίου και κατηφορίζουμε ανάμεσα από πυκνή χαμηλή βλάστηση, βλέποντας μπροστά μας το Αιγαίο. Ξαναβγαίνουμε στο δρόμο εκεί που κάνει απότομη αριστερή στροφή και άλλος δρόμος φεύγει δεξιά προς Συκιά. Εμείς πάμε αριστερά (νοτιοανατολικά), και μετά από εκατό μέτρα υπάρχει διχάλα όπου φεύγουμε ευθεία μέσα σε ελαιώνα. Το μονοπάτι εδώ είναι ασαφές και κατηφορίζει ευθεία μέσα στον ελαιώνα, αλλά σε τριάντα μέτρα το βρίσκουμε να κατηφορίζεο προς νότον και σε λίγο βγαίνουμε σε στενό χωματόδρομο. Αριστερά από το δρόμο υπάρχει σπίτι. Ο δρόμος μας εκατό μέτρα παρακάτω μας φέρνει στο ξωκλήσι του Αγίου Νικολάου.

Συνεχίζοντας στο δρόμο, βαδίζουμε ανάμεσα σε ελαιόδεντρα και ένα-δυο καλύβια, και παρακάτω αφήνουμε το δρόμο που κάνει στροφή αριστερά και πάμε ευθεία μέσα στον ελαιώνα σε φαρδύ μονοπάτι.

Το μονοπάτι εναλλάσσεται με καλντερίμι που, κατηφορίζοντας συνεχώς, φθάνει σε μικρό ρέμα με λίγο νεράκι και το διασχίζει. Η τοποθεσία εδώ λέγεται Πόρος. Το καλντερίμι ανηφορίζει για λίγο στη ράχη και στη συνέχεια γίνεται μονοπάτι που βγαίνει σε άλλον ελαιώνα. Ανηφορίζοντας ομαλά βγαίνουμε λοξά σε χωματόδρομο και τον ακολουθούμε στο εξής κατηφορίζοντας. Η τοποθεσία εδώ λέγεται Αχλαδούλες και σε λίγα μέτρα δεξιά μας υπάρχει καλύβι. Παρακάτω σε διχάλα πάμε δεξιά και σε δέκα λεπτά φθάνουμε σε διασταύρωση, όπου ακολουθούμε τον δρόμο προς τα αριστερά που κατηφορίζει έχοντας στη δεξιά του πλευρά παράλληλα ένα ρέμα. Ο δρόμος μας τελικά βγαίνει στην κοίτη του Χαλορέματος σε σημείο όπου υπάρχει γηπεδάκι μπάσκετ και βαδίζοντας μέσα στην κοίτη φθάνουμε σε λίγο στην παραλία του Πλατανιά.

Mηλιές – φράγμα Παναγιώτικο – Μπούφα

Απόσταση: 10,0 χλμ.

Διάρκεια: 4,5 ώρες

Σήμανση: κόκκινα σημάδια

Μέγιστο υψόμετρο: 378 μ. (πλατεία Μηλεών)

Πόσιμο νερό στη διαδρομή: όχι

Κατεβάστε ίχνος GPS:   Η διαδρομή στο Everytrail    H διαδρομή στο Wikiloc

                Η διαδρομή αυτή, που περνά από πολλά ενδιαφέροντα σημεία,  αρχίζει με ωραίο καλντερίμι προς τα Παυλάκια, στη συνέχεια κινούμαστε προς την κατεύθυνση του Νεοχωρίου μέχρι να φθάσουμε στο φράγμα Παναγιώτικο και κατόπιν ακολουθούμε το Πλατανόρεμα μέχρι τον παραθαλάσσιο οικισμό της Μπούφας. Από εκεί μπορούμε να επιστρέψουμε στην αφετηρία με τη διαδρομή Μπούφα-Μηλιές, ολοκληρώνοντας έτσι τον κύκλο, ή να πάρουμε το λεωφορείο για Βόλο από τον κεντρικό δρόμο της Μπούφας.

                Από την πλατεία των Μηλεών ακολουθούμε την άσφαλτο προς Βόλο. Ογδόντα μέτρα πιο κάτω, μόλις περάσουμε ένα πάρκινγκ κάτω δεξιά μας και ο δρόμος κάνει ελαφρά στροφή δεξιά, φεύγουμε λοξά  αριστερά σε φαρδύ πλακόστρωτο καλντερίμι, που αρχικά ανηφορίζει ελαφρά. Σε διασταύρωση καλντεριμιών παίρνουμε το δεξιότερο, που σε λίγο αρχίζει να κατηφορίζει. Το καλντερίμι γίνεται τσιμενταρισμένος δρόμος και βγαίνει στην άσφαλτο που πάει προς Τσαγκαράδα στο τελευταίο σπίτι του χωριού, σε σημείο όπου η άσφαλτος κάνει αριστερή στροφή και υπάρχει καθρέπτης ελέγχου της κυκλοφορίας.

Κατηφορίζουμε λοιπόν το καλντερίμι που συνεχίζει απέναντι προς μια κατάφυτη ρεματιά. Σε μια αριστερή στροφή που κάνει το καλντερίμι παρακάτω, έρχεται από δεξιά διακλάδωση που εξυπηρετούσε αυτούς που έρχονταν από το σταθμό του τρένου. Αυτή η διακλάδωση καταλήγει στην κύρια άσφαλτο των Μηλεών, εκατό μέτρα πιο κάτω από τη διασταύρωση που οδηγεί στο σταθμό του τρένου, πάνω σε μια απότομη δεξιά στροφή του δρόμου καθώς αυτός κατηφορίζει για Βόλο.

Το καλντερίμι μας, που διατηρείται καθαρό και σε καλή κατάσταση, περνάει τη ρεματιά και ανηφορίζει στην απέναντι πλαγιά έχοντας στα δεξιά έναν ελαιώνα. Φθάνοντας επάνω στη ράχη, όπου συναντούμε αγροτικό δρόμο, υπάρχει διακλάδωση του καλντεριμιού. Ο δεξιός (νοτιότερος) κλάδος αρχικά ακολουθεί την πορεία του δρόμου (φαίνεται το καλντερίμι μέσα στο δρόμο που κατηφορίζει), και κατόπιν, καθώς παρακάτω ο δρόμος κάνει δεξιά στροφή, φεύγει από την αριστερή πλευρά του δρόμου σαν μονοπάτι, που γρήγορα όμως ξαναγίνεται εντυπωσιακό καλντερίμι και περνά μικρό ρέμα. Στη συνέχεια φεύγει αριστερά μονοπάτι προς τον Άγιο Νικόλαο, ενώ το καλντερίμι συνεχίζει και ανηφορίζει μια πλαγιά βγαίνοντας σε ελαιώνα και από εκεί σαν στενός αγροτικός δρόμος βγαίνει σε χωματόδρομο που έρχεται από τον οικισμό Σταυροδρόμι, δίπλα στο σημείο όπου είναι τα μνήματα τριών παλικαριών που εκτελέσθηκαν από τους Γερμανούς στην Κατοχή.

Ο αριστερός τώρα κλάδος του καλντεριμιού από το σημείο που προανέφερα, διασχίζει λοξά τον αγροτικό δρόμο και κατηφορίζοντας ελαφρά βγαίνει σε άλλον δρόμο, που πενήντα μέτρα πιο κάτω μας οδηγεί στην ιστορική εκκλησία του Αγίου Νικολάου. Αξίζει να επισκεφθούμε το μνημείο αυτό, απομεινάρι από το μοναστήρι που υπήρχε παλαιότερα εδώ. Δυστυχώς δεν θα μπορέσουμε να δούμε τις αξιόλογες τοιχογραφίες στο εσωτερικό του ναού, παρά μόνο στα κλεφτά από κάποια χαραμάδα της ξύλινης πόρτας εισόδου που παραμένει κλειδωμένη.

Επιστρέφοντας  προς τα επάνω από τον δρόμο που ήρθαμε, μετά από την αριστερή στροφή που κάνει φεύγοντας από τον  Άγιο Νικόλαο, πάμε δεξιά σε στενότερο χωματόδρομο και μετά από λίγα μέτρα βρίσκουμε στα αριστερά μας τη συνέχεια του καλντεριμιού, που προς τα δυτικά είναι κλεισμένο από βλάστηση, αλλά από το σημείο αυτό και πέρα είναι καθαρό και το ακολουθούμε με κατεύθυνση ανατολική. Προσπερνούμε εγκαταλελειμμένα κτήματα και αφού περάσουμε δύο μικρές ρεματιές, το καλντερίμι τελειώνει καθώς βγαίνει σε αγροτικό δρόμο, στον οποίο βαδίζουμε ανηφορίζοντας. Η ευρύτερη περιοχή εδώ λέγεται Παυλάκια.

Παραπάνω βγαίνουμε στον χωματόδρομο που έρχεται από τον οικισμό Σταυροδρόμι. Αν πάμε δεξιά, θα βγούμε στα μνήματα των εκτελεσθέντων που προανέφερα και θα συναντήσουμε τον άλλο (νοτιότερο) κλάδο του καλντεριμιού. Ετσι μπορούμε να κάνουμε ένα κύκλο για να επιστρέψουμε στις Μηλιές. Όμως, για να συνεχίσουμε προς το φράγμα Παναγιώτικο, πάμε αριστερά (ανατολικά) και σε  εκατό μέτρα δεξιά (νοτιοανατολικά) σε στενότερο χωματόδρομο,  που μας βγάζει σε πλάτωμα με ένα αλώνι αριστερά και μια σειρά από κυπαρίσσια στα δεξιά. Εδώ υπάρχει διασταύρωση μονοπατιών. Ένα μονοπάτι φεύγει αριστερά από το αλώνι μπαίνοντας στη βλάστηση και κατηφορίζοντας αρχικά με κατεύθυνση ανατολική-νοτιοανατολική, περνά δυο μικρές ρεματιές και βγαίνει σε αγροτικό δρόμο λίγο πάνω από το Παναγιώτικο. Βαδίζοντας στο δρόμο αυτό, μπορούμε στη συνέχεια να κατεβούμε στο φράγμα. Η εναλλακτική αυτή διαδρομή, αν και λίγο μακρύτερη, έχει το πλεονέκτημα ότι είναι ομαλή και αποφεύγει κάποιες κακοτοπιές της άλλης διαδρομής, που θα περιγράψω παρακάτω.

 Το άλλο μονοπάτι λοιπόν, μετά τα κυπαρίσσια, στρέφεται λοξά δεξιά κατηφορίζοντας προς νότον και σκορπίζει σε παράλληλες γιδόστρατες, μέχρι που βγαίνει σε στενό χωματόδρομο που ανοίχθηκε σαν αντιπυρική ζώνη. Κατηφορίζουμε για τριάντα μέτρα το χωματόδρομο και μετά πάμε λοξά αριστερά, σε μονοπάτι που στην αρχή είναι ασαφές (υπάρχουν κόκκινα σημάδια), μετά όμως ξεκαθαρίζει και κατηφορίζει απότομα με ζιγκ-ζαγκ με κατεύθυνση νότια-νοτιοανατολική, μέχρι που βγαίνουμε στα πρανή απέναντι από το φράγμα Παναγιώτικο. Εδώ το έδαφος έχει αλλοιωθεί εντελώς από την κατασκευή του τεχνικού αυτού έργου που, ναι μεν προμηθεύει με πόσιμο νερό όλο το Νότιο Πήλιο από τη μικρή τεχνητή λίμνη που δημιουργήθηκε, κόστισε όμως την καταστροφή ενός πέτρινου τοξωτού γεφυριού που υπήρχε εδώ (το γεφύρι της Ταράτσας ή Μαλαμάκη), από το οποίο έμειναν μόνο οι φωτογραφίες στο βιβλίο του αείμνηστου Νίκου Χαρατσή «Πέτρινα τοξωτά γεφύρια στο Πήλιο».

Κατεβαίνουμε ελεύθερα λοιπόν με προσοχή το τσιμενταρισμένο πρανές και φθάνουμε κάτω από το φράγμα, όπου πρέπει να περάσουμε ένα ρεματάκι που τρέχει δίπλα του και να σκαρφαλώσουμε  με λίγη δυσκολία στο δρόμο που περνά απέναντι. Κατόπιν βαδίζουμε στο δρόμο αυτό κατηφορίζοντας παράλληλα με το Πλατανόρεμα.

Μετά από ένα χιλιόμετρο, καθώς ο δρόμος κάνει δεξιά στροφή περνώντας μικρό ρέμα, λίγα μέτρα μετά τη στροφή βρίσκουμε μονοπάτι δεξιά που κατηφορίζει και το ακολουθούμε. Σε λίγο έχουμε διασταύρωση. Πάμε δεξιά και αμέσως το μονοπάτι χωρίζεται στα δύο. Το επάνω μονοπάτι οδηγεί σε εγκαταλελειμμένη ντριστέλα. Το κάτω μονοπάτι κατηφορίζει, γίνεται για λίγο καλντερίμι και φθάνει στο ρέμα όπου συνεχίζει στην απέναντι όχθη και μετά από λίγο περνά πάλι στην αριστερή όχθη, όπου υπάρχει και σωλήνας νερού στην πορεία του μονοπατιού, ο οποίος κατέβαζε το νερό σε άλλη ντριστέλα που βρίσκεται  πιο κάτω. Αν το ρέμα κατεβάζει πολύ νερό και έχουμε δυσκολία να το περάσουμε, τότε γυρίζοντας πίσω στην πρώτη διασταύρωση πάμε αριστερά και παρακάτω, εκεί που το μονοπάτι φαίνεται να κόβεται από κατολίσθηση, κατεβαίνοντας ελεύθερα λίγα μέτρα προς τα κάτω βρίσκουμε το μονοπάτι που έρχεται από την κοίτη και το ακολουθούμε. Αν αυτή η κατάβαση στη σάρα μας φαίνεται δύσκολη, γυρίζοντας δέκα μέτρα πίσω υπάρχει διακλάδωση που μας ανεβάζει στο δρόμο και ακολουθώντας τον βρίσκουμε σε λίγο μονοπάτι στα δεξιά, που συναντά  το χαμηλότερο μονοπάτι που αφήσαμε και κατεβαίνει στη δεύτερη αναπαλαιωμένη ντριστέλα, σε ένα πολύ όμορφο σημείο δίπλα στην κοίτη του ρέματος.

Αφήνοντας τη ντριστέλα, βαδίζουμε σε μονοπάτι στην αριστερή όχθη του ρέματος που παρακάτω συναντά πάλι το δρόμο. Βαδίζουμε για λίγο στην αριστερή όχθη και μετά περνούμε απέναντι, όπου συνεχίζουμε σε αγροτικό δρόμο ανάμεσα σε ελαιόδεντρα και μερικά καλύβια. Παρακάτω ο δρόμος γίνεται τσιμενταρισμένος και βγαίνει στον κύριο ασφαλτόδρομο. Βαδίζοντας προς τα δεξιά φθάνουμε σε πέντε λεπτά στην εκκλησία της Μπούφας, όπου καταλήγει και η διαδρομή Μηλιές-Μπούφα.

Mακρινίτσα – Τρανό Ίσωμα

Απόσταση: 7,7 χλμ

Διάρκεια: 3,5 ώρες

Σήμανση: κόκκινα σημάδια

Υψόμετρο: 620 μ. (Μακρινίτσα)- 1120 μ. (Τρανό Ίσωμα)

Πόσιμο νερό στη διαδρομή: ναι (Αγία Παρασκευή, Προφήτης Ηλίας)

H διαδρομή στο Everytrail    H διαδρομή στο Wikiloc      (κατεβάστε ίχνος GPS)

Αυτή είναι μια κυκλική διαδρομή με αφετηρία και επιστροφή στη Μακρινίτσα. Για να πάει κανείς από τη Μακρινίτσα στο Τρανό Ίσωμα υπήρχαν δύο κύριες διαδρομές. Τη βορειότερη, μέσω Προφήτη Ηλία, προτιμούσαν όσοι συνέχιζαν προς το γεφύρι Καρυάς για να πάνε προς Αντοβίτο-Κοκκινόγεια, Λαγωνίκα-Πουρί ή μονή Σουρβιάς. Η νοτιότερη διαδρομή, μέσω Αγίας Παρασκευής, συνέχιζε προς την πηγή Φλάμπουρο, ανέβαινε στην κορυφή του Πουριανού Σταυρού και κατέβαινε στην Αγία Μαρίνα Πουρίου. Αυτή ήταν η συντομότερη διαδρομή που ένωνε την περιοχή του Βορειοανατολικού Πηλίου με το Βόλο και χρησιμοποιούνταν κυρίως από υλοτόμους που μετέφεραν ξυλεία και κάρβουνα, όμως δυστυχώς έχει τώρα αποκοπεί λόγω της εγκατάστασης στρατιωτικών ραντάρ στον Πουριανό Σταυρό.

              Πρέπει επίσης να σημειώσω ότι η περιγραφή της διαδρομής μέσω Προφήτη Ηλία από τον αείμνηστο Νίκο Χαρατσή στο βιβλίο του Οδηγός Πηλίου για Περιπατητές δεν είναι σωστή, καθώς αγνοεί το μονοπάτι και ακολουθεί τον αγροτικό δρόμο, κάνοντας κύκλο χωρίς να υπάρχει λόγος. Το ίδιο λάθος έγινε και από τη Νομαρχία το 1997 στη σήμανση της διαδρομής Μακρινίτσα-Πουρί.

           Θα πάμε λοιπόν στο Τρανό Ίσωμα μέσω Αγίας Παρασκευής και θα γυρίσουμε από τον Προφήτη Ηλία. Μόλις μπαίνουμε στο πάρκινγκ της Μπράνης στη Μακρινίτσα, εκεί όπου τερματίζει ο ασφαλτόδρομος από την Πορταριά,  βλέπουμε δεξιά μας να ανηφορίζει καλντερίμι. Σε ένα δέντρο είναι καρφωμένη πινακίδα με ένδειξη «προς Πουρί», φτιαγμένη, όπως και πολλές ακόμα, από τον άλλο πρόωρα χαμένο περιπατητή και εραστή του Πηλίου, τον Δημήτρη Κότταλη. Μπορούμε να ξεκινήσουμε και από την κρήνη που υπάρχει στο πάρκινγκ. Το καλντερίμι ανηφορίζει ανάμεσα στα σπίτια του χωριού, περνά από ένα πεύκο με παγκάκι και από δύο κρήνες και βγαίνει σε στενό χωματόδρομο, που μας οδηγεί σε λίγα μέτρα στο παλιό μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής. Η ηρεμία και ομορφιά του χώρου δικαιολογεί μια στάση και αφού δροσιστούμε από την κρήνη, συνεχίζουμε για λίγο προς τα πάνω στο χωματόδρομο και μετά μπαίνουμε αριστερά σε μονοπάτι που ανηφορίζει μέσα στο δάσος καστανιάς.

      Πιο πάνω βγαίνουμε σε αγροτικό δρόμο, στον οποίο βαδίζουμε για λίγο προς τα αριστερά και ξαναμπαίνουμε στο μονοπάτι δεξιά, που ανηφορίζει μέσα στο καστανωτό. Πιο πάνω βαδίζουμε παράλληλα με αυλάκι νερού και τελικά μπαίνουμε σε στενό χωματόδρομο κτήματος, o οποίος σε λίγα μέτρα  βγαίνει στον κύριο  χωματόδρομο, που δεξιά πάει προς Πορταριά-Αλικόπετρα, ενώ αριστερά πάει προς Μακρινίτσα και γεφύρι Καρυάς. Βρισκόμαστε στη βορειοανατολική μεριά του Τρανού Ισώματος και μπροστά μας στο βάθος φαίνεται ο θόλος του ραντάρ στην κορυφή Πουριανός Σταυρός, ενώ αριστερά φαίνεται από ένα σημείο και η λίμνη Κάρλα. Ως εδώ χρειαστήκαμε περίπου 1.45΄ για 3,9 χιλιόμετρα ανηφορικής πορείας.

           Αφού φθάσαμε ως εδώ, αξίζει να συνεχίσουμε, αν θέλουμε, ως το Φλάμπουρο. Βαδίζουμε αριστερά για λίγα μέτρα στον κύριο χωματόδρομο που έχει τσιμενταύλακα στα δεξιά μας και πάμε αμέσως δεξιά σε δρόμο που ανηφορίζει ευθεία με κατεύθυνση βορειοανατολική. Την ίδια κατεύθυνση ακολουθεί και ο τσιμενταύλακας που έφερνε νερό από το Φλάμπουρο και λίγο πιο πάνω συναντούμε αναμνηστική πλάκα για την κατασκευή του το 1936-38.  Παραπάνω το αυλάκι στρίβει δεξιά μπαίνοντας στο δάσος οξιάς, ενώ το μονοπάτι στο οποίο βαδίζουμε ακολουθεί παράλληλη πορεία λίγα μέτρα παρακάτω (αριστερότερα). Το σηματοδοτημένο μονοπάτι έχει τη ρεματιά της Καλιακούδας (Ξηριά) στα αριστερά του, ενώ από ένα σημείο πέρα στον ορίζοντα φαίνεται πάλι η λίμνη Κάρλα.

Τελικά το μονοπάτι μας βγαίνει λοξά σε αγροτικό δρόμο και βαδίζοντας για λίγο σε αυτόν, φθάνουμε στην κοίτη του ρέματος, όπου βρίσκεται λίγο παραπάνω και η πηγή Φλάμπουρο σε υψόμετρο κοντά στα 1300 μέτρα. Να σημειώσω εδώ ότι το ίχνος της καταγεγραμμένης πορείας σταματά λίγο πριν την πηγή, αφού όταν έγινε η καταγραφή στα μέσα Απριλίου υπήρχε ακόμα αρκετό χιόνι ψηλά.

           Επιστρέφουμε προς τα πίσω στο Τρανό Ίσωμα, έχοντας χρειαστεί άλλες 2 ώρες περίπου για το πήγαινε-έλα στο Φλάμπουρο, και ακολουθούμε τον κύριο χωματόδρομο κατηφορίζοντας προς βορράν. Ο δρόμος σύντομα παίρνει κατεύθυνση δυτική, έχοντας τον υπερυψωμένο τσιμενταύλακα αριστερά του και δεξιά φεύγει ο δρόμος για το γεφύρι Καρυάς. Συνεχίζουμε προς τα δυτικά και παρακάτω, εκεί όπου ο δρόμος μας κάνει δεξιά στροφή, φεύγουμε ευθεία σε στενότερο χωματόδρομο και αμέσως στα δεξιά βρίσκουμε το μονοπάτι που κατηφορίζει νοτιοδυτικά. Βγαίνουμε σε κτήμα με μηλιές και το διασχίζουμε. Στην άλλη άκρη στενός χωματόδρομος οδηγεί σε καλύβι δεξιά. Βαδίζοντας λίγα μέτρα αριστερότερα από το δρόμο προς τα δυτικά, βρίσκουμε το μονοπάτι που κατηφορίζει, αλλά είναι μισοκλεισμένο από βλάστηση και βαδίζουμε πλάι του λίγο δεξιότερα. Κατηφορίζοντας συνέχεια, βγαίνουμε με λίγη δυσκολία στην κρήνη δίπλα από το ξωκλήσι του Προφήτη Ηλία σε υψόμετρο 960 μ. Εδώ αξίζει να κάνουμε μια στάση για να δροσιστούμε και να  απολαύσουμε την ομορφιά του χώρου.

Από τον Προφήτη Ηλία κατεβαίνουμε από στενό μονοπάτι στον κύριο χωματόδρομο που κατηφορίζει (το κανονικό καλντερίμι-μονοπάτι πήγαινε λίγο δεξιότερα, πίσω από την εκκλησία, προς τα κυπαρίσσια). Ο δρόμος έχει στην αριστερή του πλευρά μια σειρά από κυπαρίσσια και αυλάκι νερού. Μετά τα κυπαρίσσια ο δρόμος κάνει στροφή δεξιά και εκεί φεύγουμε ευθεία από την έξω μεριά της στροφής, σε κατηφορικό μονοπάτι με κατεύθυνση νοτιοδυτική. Παρακάτω συναντάμε πάλι το δρόμο, τον διασχίζουμε  λοξά και, καθώς ο δρόμος κάνει φουρκέτα δεξιά, ξαναβγαίνουμε σ` αυτόν και τον διασχίζουμε ξανά στο τελείωμα της στροφής. Εδώ το έδαφος  έχει αλλοιωθεί λίγο από τα μπάζα που έπεσαν κατά τη διάνοιξη του δρόμου. Ένα νεροφάγωμα φαίνεται δεξιά μας να συνεχίζει προς τα κάτω, αλλά εμείς πάμε λίγο αριστερότερα ακολουθώντας τα κόκκινα σημάδια και μετά από λίγα μέτρα βρίσκουμε το κανονικό μονοπάτι, που συνεχίζει να κατηφορίζει ομαλά νοτιοδυτικά πάνω στη ράχη.

Παρακάτω διασχίζουμε στενό χωματόδρομο, βρίσκουμε υπολείμματα και λίγα μέτρα καλντεριμιού και βγαίνουμε σε τσιμεντένιο κτίσμα (δεξαμενή νερού). Λίγα μέτρα πιο κάτω δεξιότερα περνά ο κύριος χωματόδρομος, στον οποίο κατεβαίνουμε. Αμέσως αριστερά μας υπάρχει προσκυνητάρι, σε σημείο με εκπληκτική θέα προς Βόλο και Παγασητικό. Από εδώ, εναλλακτικά, φεύγει για Μακρινίτσα και άλλο στενό μονοπάτι αριστερά, που σε λίγο στρίβει δεξιά, διασχίζει το δρόμο και ενώνεται παρακάτω με το κύριο καλντερίμι.
Ο δρόμος μας κάνει δεξιά στροφή και στο τελείωμά της φεύγουμε προς τα κάτω σε μονοπάτι που κάνει ένα ζιγκ ζαγκ και ξαναβγαίνει πάλι στο δρόμο, που από το σημείο αυτό και κάτω είναι πλέον τσιμενταρισμένος. Αμέσως φθάνουμε σε διασταύρωση όπου ο κύριος δρόμος συνεχίζει αριστερά προς Μοναστήρι Αγ. Γερασίμου και τελικά βγαίνει στο πάρκινγκ της Μπράνης. Εμείς όμως ακολουθούμε τον επίσης τσιμενταρισμένο στενό δρόμο προς τα δεξιά, που μας οδηγεί μετά από διακόσια μέτρα σε αρχαία βρύση χωρίς νερό, με ένα μεγάλο πλατάνι μπροστά της.

Λίγα μέτρα πιο κάτω έχουμε γαλήνιο μικρό κοιμητήριο στα δεξιά μας, όπου είναι θαμμένος ο μακρινιτσιώτης φωτογράφος Δημήτρης Λέτσιος. Συνεχίζουμε πλέον σε ωραίο καλντερίμι που περνά δίπλα από άλλες δύο βρύσες και από το αρχοντικό Κοίλια και βγαίνουμε σε διασταύρωση καλντεριμιών, όπου πάμε δεξιά για να καταλήξουμε στην πλατεία της Μακρινίτσας, στην πάνω μεριά της εκκλησίας.

Kανάλια – Βένετο

Απόσταση: 13,3 χλμ.

Διάρκεια: 4,5 ώρες (με στάσεις)

Αφετηρία: 150 μ. μετά τη στροφή από Κανάλια προς Κερασιά, σε χωματόδρομο αριστερά

Μέγιστο υψόμετρο: 680 μ.

Πόσιμο νερό στη διαδρομή: όχι

Σήμανση: κόκκινα σημάδια, πινακίδες
Η διαδρομή στο Wikiloc          Η διαδρομή στο EveryTrail     (κατεβάστε ίχνος GPS)

Μια από τις ωραιότερες διαδρομές του Πηλίου, που τύχη αγαθή θέλησε να μείνει ακόμα σχεδόν ανέγγιχτη από βάρβαρες αλλοιώσεις, για να μπορεί να μας μεταφέρει με τρόπο μαγικό σε έναν άλλο κόσμο. Αρχικά ανηφορίζουμε σε μονοπάτι-καλντερίμι με τη λίμνη Κάρλα στον ορίζοντα, κατόπιν βαδίζουμε σε υπέροχο καλντερίμι μέσα σε δρυοδάσος και τέλος κατηφορίζουμε ανάμεσα σε οργιώδη βλάστηση βλέποντας μπροστά μας τη θάλασσα του Αιγαίου. Το Βένετο, όπου θα καταλήξουμε, διαθέτει ξενώνα, καθώς και εστιατόριο στην πλατεία, όμως θα πρέπει να φροντίσουμε για την επιστροφή μας καθώς δεν έχει συγκοινωνία. Μια λύση είναι να καλέσουμε ταξί από τα Κανάλια (τηλ. 6945277835) ή το Κεραμίδι (τηλ. 6977893576). Μια άλλη, αν έχουμε την άνεση, είναι να διανυκτερεύσουμε στο χωριό και την επομένη να συνεχίσουμε στο μονοπάτι Ο2 προς το Κεραμίδι ή το Πουρί, ή ακόμα προς μονή Φλαμουρίου-Κερασιά  και από εκεί μπορούμε να επιστρέψουμε με το ΚΤΕΛ.

               Η αρχή της διαδρομής μας είναι 150 μέτρα μετά την έξοδο των Καναλίων στην άσφαλτο προς Κερασιά. Ακολουθούμε χωματόδρομο προς τα αριστερά, με κατεύθυνση ανατολική. Στην αρχή του δρόμου υπάρχει ασβεσταριά. Περνούμε από εκκλησία αριστερά μας που είναι μετόχι της μονής Φλαμουρίου και μετά σε διασταύρωση πάμε δεξιά και περνούμε μικρό ρέμα. Σε νέα διασταύρωση πάμε ευθεία ανατολικά, αφήνουμε αριστερά μας νερόλακκο (η περιοχή λέγεται Βάνια) και βγαίνουμε σε ξέφωτο, όπου πάμε στο όριο της βλάστησης αριστερά ακολουθώντας εμφανές μονοπάτι, που ανηφορίζει ελισσόμενο στη ράχη ανάμεσα σε θαμνώδη βλάστηση. Αριστερά μας έχουμε μεγάλη ρεματιά, ενώ αν σταθούμε να κοιτάξουμε πίσω μας, βλέπουμε τη λίμνη Κάρλα.

Περνούμε από ξέφωτο με μαντρί και πιο πάνω υπάρχει αριστερά μας κολονάκι της  Γεωγραφικής Υπηρεσίας Στρατού (349 μ.). Μπροστά μας και  λίγο δεξιότερα φαίνονται στην πλαγιά απότομα κομμένα βράχια. Το μονοπάτι περνάει μπροστά από τη βάση τους και σε λίγο συναντούμε και τριάντα μέτρα καλντερίμι. Μετά το καλντερίμι (προσοχή) σε διασταύρωση δεν πάμε ευθεία, αλλά αριστερά ανηφορίζοντας. Συναντώντας και άλλα τμήματα καλντεριμιού, βγαίνουμε σε ξέφωτο, όπου τερματίζει αγροτικός δρόμος.  Το μονοπάτι αρχικά ανηφορίζει λίγο δεξιότερα από το δρόμο, μετά τον διασχίζει και συνεχίζει παράλληλα λίγο αριστερότερα. Τελικά ξαναβγαίνει στο δρόμο και αμέσως στρίβει αριστερά βορειοανατολικά. Ανηφορίζοντας συνεχώς σε πετρώδες έδαφος, βγαίνουμε πιο πάνω πάλι στο δρόμο και τον ακολουθούμε. Το μονοπάτι διατηρείται λίγα μέτρα δεξιότερα από το δρόμο για αρκετό διάστημα, και μπορούμε εναλλακτικά να βαδίσουμε εκεί. Προσπερνούμε χαμηλό τείχισμα από  ξερολιθιά, και πιο πάνω βλέπουμε μέσα στο δρόμο είκοσι μέτρα καλντερίμι.

          Λίγο παραπάνω, ο δρόμος περνάει δίπλα από νερόλακκο (σουβάλα Τραχανατζή). Στην πάνω (βόρεια) μεριά της σουβάλας καταλήγει μονοπάτι που έρχεται από τα Ανω Κανάλια. Η αρχή του βρίσκεται σε μια φουρκέτα που κάνει η άσφαλτος λίγο πάνω από τα Κανάλια πηγαίνοντας προς Κεραμίδι, εκατό μέτρα ανατολικότερα από το καλντερίμι Κανάλια-Κεραμίδι που διασχίζει την άσφαλτο εκεί κοντά. Ετσι θα μπορούσαμε, αν θέλαμε, να επιστρέφαμε από εκεί ξανά πίσω στα Κανάλια κάνοντας ένα κύκλο.

              Για το Βένετο όμως συνεχίζουμε να βαδίζουμε στον χωματόδρομο προς τα βορειοανατολικά. Είμαστε πλέον μέσα σε ωραίο δρυοδάσος μικτό με οξιές. Σε λίγο βλέπουμε αριστερά από το δρόμο τη συνέχεια του μονοπατιού και το ακολουθούμε. Βαδίζοντας για μία ώρα εναλλάξ σε μονοπάτι και καλντερίμι, φθάνουμε στην τοποθεσία Χωράφι Γιάνναινας. Εδώ ενωνόμαστε με την διαδρομή Ανω Κερασιά-Βένετο που έρχεται λοξά από δεξιά μας και πλέον βαδίζουμε σε καλντερίμι σε άριστη κατάσταση σε ένα παραδεισένιο σκηνικό, ανέγγιχτο και αυθεντικό. Η μαγεία του Πηλίου δεν περιγράφεται με λόγια, πρέπει να τη ζήσει κανείς περπατώντας σε τέτοια μέρη, όσα απέμειναν ακόμα πριν περάσει κάποια μπουλντόζα για να τα τραυματίσει ανεπανόρθωτα.

                Κατεβαίνοντας έχουμε στα δεξιά μας μεγάλη ρεματιά, το Κακόρεμα. Μπαίνουμε δεξιά σε αγροτικό δρόμο και μετά από 150 μέτρα ξαναμπαίνουμε αριστερά στο μονοπάτι. Η πορεία μας πλέον έχει γίνει σχεδόν βόρεια. Πλησιάζοντας στο Βένετο, με δυσκολία μπορούμε να βαδίσουμε ανάμεσα από την οργιώδη βλάστηση.

               Το καλντερίμι δεν χάνεται όμως και τελικά φθάνουμε στα πρώτα σπίτια. Στρίβουμε αριστερά στον τσιμενταρισμένο δρόμο, περνάμε από την εκκλησία του Αγίου Νικολάου και σε λίγο φθάνουμε στην πλατεία, που είναι δεξιά λίγο κάτω από το δρόμο. Ιδανικό τελείωμα για την πορεία μας, σε ένα μέρος που διατηρεί ατόφια την ατμόσφαιρα του χωριού, χωρίς τη συνήθη τουριστική αξιοποίηση.

Kεραμίδι – Έλαφος (O2)

Απόσταση: 16 χλμ.
Διάρκεια: 4,5 ώρες
Μέγιστο υψόμετρο: 671 μ.
Σήμανση: Πινακίδες Ο2 και κόκκινα σημάδια
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: όχι
Κατεβάστε ίχνος GPS:   Η διαδρομή στο Everytrail     Η διαδρομή στο Wikiloc

      Η διαδρομή αυτή, τμήμα του εθνικού μονοπατιού Ο2, αρχίζει με καλντερίμι φεύγοντας  από το Κεραμίδι, στη συνέχεια βαδίζουμε για μία ώρα σε αγροτικό δρόμο ανάμεσα σε δενδρώδη και θαμνώδη βλάστηση, για να αποζημιωθούμε στη συνέχεια μπαίνοντας σε υπέροχο δρυοδάσος μέχρι λίγο πριν το χωριό Ελαφος.

Από την πλατεία του Κεραμιδίου ακολουθούμε το κεντρικό καλντερίμι που ανηφορίζει. Σε λίγο συναντούμε τη διασταύρωση, όπου αριστερά πηγαίνει το καλντερίμι προς την έξοδο του χωριού για Βόλο. Εμείς συνεχίζουμε ευθεία, ανηφορίζοντας συνέχεια σε πλακοστρωμένο καλντερίμι. Φθάνοντας στο τελευταίο σπίτι του χωριού, το αφήνουμε δεξιά μας και συνεχίζουμε να ανηφορίζουμε σε λιθόκτιστο παλιό καλντερίμι. Περνάμε ένα μικρό ρέμα στρίβοντας δεξιά και σε λίγο το καλντερίμι τελειώνει και γίνεται φαρδύ μονοπάτι που βγαίνει σε φαρδύ αγροτικό δρόμο, όπου βαδίζουμε με κατεύθυνση δυτική ανηφορίζοντας σταθερά. Στη δεξιά πλευρά του δρόμου λίγο πιο χαμηλά φαίνεται το μονοπάτι που ανηφορίζει για λίγο παράλληλα και ενώνεται με το δρόμο. Φθάνουμε σε λατομείο που το αφήνουμε δεξιά μας και συνεχίζουμε με κατεύθυνση δυτική-νοτιοδυτική, σε έδαφος με θαμνώδη βλάστηση. Κάπου κάπου διακρίνουμε μέσα στο δρόμο υπολείμματα καλντεριμιού.

      Μετά από αρκετή πορεία φθάνουμε σε σημείο όπου μπροστά μας υπάρχει μακρόστενο λιβάδι με νερόλακκο (σουβάλα Καλλίτση). Ο κύριος δρόμος που ακολουθούσαμε ως τώρα στρίβει δεξιά, αλλά εμείς συνεχίζουμε ευθεία μπροστά σε στενότερο αγροτικό δρόμο, που περνά δεξιά από τη σουβάλα και συνεχίζει σε ομαλό έδαφος με κατεύθυνση δυτική. Λίγο παρακάτω βρίσκουμε το μονοπάτι-καλντερίμι  λίγα μέτρα αριστερότερα από το δρόμο, αλλά σύντομα ενώνονται ξανά.

     Η πορεία μας πλέον γίνεται μέσα σε ωραίο δρυοδάσος, σε υψόμετρο λίγο πάνω από τα 600 μέτρα και από κάποια σημεία βλέπουμε αριστερά μας τη λίμνη Κάρλα. Η κατεύθυνσή μας γίνεται βόρεια και τελικά ο στενός δρόμος που ακολουθούμε μπαίνει λοξά σε φαρδύτερο αγροτικό δρόμο. Παρακάτω φθάνοντας σε πλάτωμα που είναι δεξιά με μικρό μαντρί, φεύγουμε αριστερά από το δρόμο κατηφορίζοντας σε μονοπάτι και μετά από λίγα μέτρα ξαναμπαίνουμε σε αγροτικό δρόμο, που ανηφορίζει κατευθυνόμενος γενικά δυτικά. Πάνω σε μια δεξιά ανηφορική στροφή ξαναβρίσκουμε το μονοπάτι στην αριστερή πλευρά του δρόμου και το ακολουθούμε με κατεύθυνση δυτική.  Σε ένα σημείο θα συναντήσουμε και τριάντα μέτρα καλό καλντερίμι.

      Φθάνοντας σε μικρό πλάτωμα, η πορεία μας στρέφεται πάλι βόρεια (δεξιά) και κατηφορίζουμε βρίσκοντας και άλλα υπολείμματα καλντεριμιού προς μια ωραία ρεματιά, που τα νερά της σχηματίζουν μικρό καταρράκτη λίγο πιο κάτω (ρέμα Μπεγιάτικο). Eδώ είναι ίσως το ομορφότερο σημείο της διαδρομής.

Αφού περάσουμε τη ρεματιά, κατηφορίζουμε στην δεξιά της όχθη σε πυκνό μονοπάτι, περνούμε και μια δεύτερη μικρότερη ρεματιά και στη συνέχεια βγαίνουμε σε ξέφωτο χώρο που διαχίζουμε από τη βόρεια (επάνω) άκρη του κατευθυνόμενοι δυτικά. Eδώ η περιοχή λέγεται Παλιάμπελα. Κατηφορίζουμε σε δεύτερο ξέφωτο και βαδίζουμε πάνω σε πεζούλα από ξερολιθιά στη βόρεια άκρη του. Κατόπιν κατευθυνόμαστε βορειοδυτικά και αφού περάσουμε τρία ρεματάκια ανηφορίζουμε σε  ξέφωτο με μαντρί, όπου περνάει και ένας αγροτικός δρόμος. Τον ακολουθούμε προς δυσμάς και μετά από λίγο, καθώς ο δρόμος στρίβει αριστερά, βρίσκουμε τη συνέχεια του μονοπατιού στη δεξιά πλευρά του και κατηφορίζουμε. Πιο κάτω συναντάμε ξανά τον ίδιο δρόμο και αμέσως φεύγουμε πάλι δεξιά του στη συνέχεια του μονοπατιού. Βγαίνουμε πάλι στο δρόμο και έχουμε σε λίγα μέτρα μπροστά μας διασταύρωση που αριστερά πηγαίνει σε εκκλησάκι. Κατηφορίζοντας  ξαναβγαίνουμε πάλι στο δρόμο, αποφεύγοντας την αριστερή φουρκέτα που κάνει. Τον διασχίζουμε λοξά προς τα δεξιά και σε λίγα μέτρα ξαναβρίσκουμε τη συνέχεια του μονοπατιού, που μετά από λίγο καταλήγει στη βορειοανατολική γωνία του γηπέδου ποδοσφαίρου του χωριού. Από τη δυτική πλευρά του γηπέδου ακολουθούμε δρόμο, ο οποίος πολύ σύντομα μας φέρνει στον Έλαφο (πρώην Βουργαρινή).

Άγιος Γεώργιος – Μέγα Ίσωμα – Τσαγκαράδα

Απόσταση: 13,8 χλμ.
Διάρκεια: 6,5 ώρες
Υψόμετρο: από 630 (Αγ. Γεώργιος) σε 1460 (Μέγα Ισωμα) σε 535 μ. (Τσαγκαράδα)
Σήμανση: κόκκινα σημάδια, πινακίδες
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: ναι (Ανατολικό Καταφύγιο)

Κατεβάστε ίχνος GPS:  Η διαδρομή στο Everytrail       Η διαδρομή στο Wikiloc
Αυτή είναι η ψηλότερη διαδρομή από Αγιο Γεώργιο για Τσαγκαράδα, που περνά από το Μέγα Ίσωμα στα 1460 μ., ακολουθώντας τα ίχνη των υλοτόμων-καρβουνιάρηδων που κινούνταν στα μέρη αυτά.  Η άλλη διαδρομή περνά από τη ράχη της Κουρβέντελης περίπου 400 μέτρα χαμηλότερα. Είναι ιδιαίτερα κατάλληλη για το καλοκαίρι, καθώς  στο μεγαλύτερο μέρος της κινούμαστε μέσα σε σκιερό δάσος οξιάς. Από την εκκλησία των Ταξιαρχών της Τσαγκαράδας, όπου καταλήγει η διαδρομή μας, μπορούμε να συνεχίσουμε με τα πόδια προς την παραλία της Νταμούχαρης ή του Μυλοποτάμου για να δροσιστούμε με μια βουτιά στην πεντακάθαρη θάλασσα του Αιγαίου.

Αρχίζοντας από την πλατεία του Αγίου Γεωργίου, αφού γεμίσουμε το παγούρι μας από την κρήνη, ανηφορίζουμε στο καλντερίμι ανάμεσα στα σπίτια του χωριού. Αφήνουμε αριστερά μας την εκκλησία του Αγ. Αθανασίου, όπου τερματίζει στα δεξιά τσιμεντόδρομος και συνεχίζουμε να ανηφορίζουμε σε καλντερίμι, το οποίο αφού βγούμε από το χωριό γίνεται φαρδύ μονοπάτι. Φθάνουμε σε διασταύρωση, όπου πάμε αριστερά επάνω και αμέσως συναντούμε τσιμενταύλακα νερού.
Εδώ ένα μονοπάτι διασχίζει τον τσιμενταύλακα προς τα δεξιά (ανατολικά) και συνεχίζει προς Κουρβέντελη-Τσαγκαράδα (η χαμηλότερη διαδρομή που προανέφερα), ενώ εμείς ακολουθούμε το μονοπάτι που ανηφορίζει παράλληλα με τον τσιμενταύλακα. Διασχίζουμε στενό χωματόδρομο συνεχίζοντας στο μονοπάτι και παραπάνω βγαίνουμε σε πλάτωμα και συναντούμε άλλον δρόμο, που ακολουθούμε πλέον προς τα αριστερά. Η περιοχή εδώ λέγεται Λαγούσα. Αγνοούμε στενό δρόμο δεξιά που πηγαίνει σε κτήμα. Παραπάνω ο κύριος δρόμος μας στρίβει απότομα δεξιά ανηφορίζοντας, ενώ ευθεία μπροστά φεύγει στενότερος δρόμος προς Προφήτη Ηλία και πηγή Κρεμμύδας.

Ανηφορίζοντας συνέχεια στον κύριο δρόμο, αφήνουμε αριστερά μας μια άλλη πηγή (Πετρόστρουγκα) και λίγο παραπάνω πάλι αριστερά φεύγει ανηφορικό μονοπάτι που στα πρώτα μέτρα του είναι λιθόστρωτο και οδηγεί στην πηγή Μαυρομάτη. Από εκεί μπορεί κανείς να συνεχίσει προς Χάνια ή Δραμάλα (παρένθεση: ο χάρτης της Ανάβασης λανθασμένα αναφέρει την πηγή Μαυρομάτη ως πηγή Κρεμμύδας). Εμείς όμως συνεχίζουμε στο δρόμο, που ανηφορίζει προς τα βορειοανατολικά και τελικά, μιάμιση ώρα αφότου φύγαμε από τον Αγιο Γεώργιο, φθάνουμε δεξιά στο Ανατολικό Καταφύγιο σε υψόμετρο 1120 μέτρων. Το μικρό αυτό καταφύγιο, που μπορεί να φιλοξενήσει μέχρι δέκα άτομα περίπου, κατασκευάσθηκε από τη Νομαρχία το 1997 και συντηρείται με τη φροντίδα του πολιτιστικού συλλόγου Αγ. Γεωργίου «Κένταυρος». Από το καταφύγιο φεύγει μονοπάτι ανατολικά, που ενώνεται πιο πέρα με την άλλη διαδρομή προς Κουρβέντελη.

Αφού ανηφορίσουμε στο δρόμο λίγο ακόμα, φθάνουμε σε διασταύρωση και πάμε δεξιά βορειοανατολικά (αριστερά πάει προς Μοναστηράκι-Χάνια). Παραπάνω ο δρόμος τερματίζει σε υδρομάστευση στο ρέμα της Βασιλικής και συνεχίζει μονοπάτι, που ανηφορίζει με ζικ-ζακ σε πετρώδες έδαφος με αραιή βλάστηση. Σε λίγο φθάνουμε σε διασταύρωση μονοπατιών (προσοχή), όπου το μονοπάτι ευθεία πηγαίνει προς Δραμάλα και Μούρεσι κατηφορίζοντας ελαφρά, ενώ εμείς πάμε δεξιά προς Τσαγκαράδα (υπάρχει πινακίδα) και συνεχίζουμε να ανηφορίζουμε σε στενότερο μονοπάτι ανάμεσα σε χαμηλές οξιές. Διασχίζουμε μικρό ξέφωτο περπατώντας σε επίπεδο έδαφος μέσα σε πυκνό δάσος οξιάς. Είμαστε πλέον στην περιοχή του Μεγάλου Ισώματος.

Περπατώντας σταθερά προς τα ανατολικά-βορειοανατολικά, αρχίζουμε να κατηφορίζουμε ελαφρά  και οι οξιές σιγά σιγά γίνονται όλο και ψηλότερες. Το μονοπάτι γίνεται πιο ασαφές, αλλά μας βοηθούν τα σημάδια στα δέντρα (φρέσκα κόκκινα και μισοσβησμένα κοκκινοκίτρινα και μπλέ). Καρβουνόλακκοι και γράμματα χαραγμένα σε κορμούς μας υπενθυμίζουν την άλλοτε συχνή ανθρώπινη παρουσία εδώ, με ομάδες υλοτόμων οι οποίοι κατασκήνωναν για μήνες στο δάσος, που τότε αντηχούσε από τα τσεκούρια και τις φωνές τους.

Καθώς συνεχίζουμε να κατηφορίζουμε ακολουθώντας τη ράχη, τα σημάδια παρακάτω μας οδηγούν πολύ κοντά στην άκρη της, όπου φθάνουμε σε ένα φυσικό μπαλκόνι ή βίγλα σε υψόμετρο 1087 μέτρων. Εδώ είναι ένα σημείο από όπου δεν θέλεις να φύγεις, η θέα σε καθηλώνει. Αμέσως από κάτω μας στο γκρεμό η βαθιά ρεματιά του Μυλοποτάμου, κατάφυτη από καστανιές και οξιές. Αριστερά η θάλασσα του Αιγαίου αφρισμένη και από πάνω της τα πρώτα σπίτια της Τσαγκαράδας και το Ξουρίχτι. Στο βάθος και δεξιά φαίνεται το Νεοχώρι, χτισμένο σε μια πλαγιά κοιτάζοντας προς τη δύση. Σκιάθος, Σκόπελος και Αλόννησος στέκουν ανατολικά η μία δίπλα στην άλλη. Μόνο και μόνο για αυτό το εκπληκτικό μέρος αξίζει κανείς να βαδίσει στην πορεία αυτή.

Ωστόσο, έρχεται και η ώρα που πρέπει να συνεχίσουμε. Κατηφορίζοντας πιο έντονα και πάντα με οδηγό τα σημάδια, διασχίζουμε παρακάτω στενό αγροτικό δρόμο λοξά προς τα δεξιά και το μονοπάτι μας, που εδώ γίνεται πιο σαφές, ξαναβγαίνει τελικά σε άλλο δρόμο που ακολουθούμε αριστερά και πάμε αμέσως σε διασταύρωση δεξιά κατηφορίζοντας (ευθεία μπροστά πάει προς το ξωκλήσι Αγ. Αθανασίου εν Άθω). Κόβουμε δυο φορές δρόμο στην πλαγιά ξαναβγαίνοντας στον ίδιο αγροτικό δρόμο, που περνά πλάι από δεξαμενή νερού και λίγο παρακάτω, εκεί όπου αριστερά από τον κύριο δρόμο βρίσκεται γκρεμισμένο πέτρινο καλύβι, (προσοχή) στρίβουμε δεξιά σε στενό  δρόμο-καλντερίμι και σε είκοσι μέτρα πάμε αριστερά συναντώντας μικρή τσιμεντένια δεξαμενή. Κατηφορίζοντας ανάμεσα στα πρώτα σπίτια του χωριού, φθάνουμε τελικά με καλντερίμι στην κύρια άσφαλτο Βόλου-Τσαγκαράδας και στην πλατεία των Ταξιαρχών, που είναι λίγο δεξιότερα κάτω από το δρόμο.

Καλά Νερά – Μηλιές

Kατεβάστε ίχνος GPS:  Η διαδρομή στο Wikiloc    Η διαδρομή στο Everytrail 

Απόσταση: 4,8 χλμ
Διάρκεια: 1.30΄
Μέγιστο υψόμετρο: 378 μ. (πλατεία Μηλεών)
Σήμανση: κόκκινα σημάδια
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: όχι

    Η διαδρομή Καλά Νερά-Μηλιές είναι από τις πιο πολυπερπατημένες του Πηλίου, και δικαίως. Πρόκειται για μια εύκολη πορεία μιάμισης ώρας σε θαυμάσιο καλντερίμι ανάμεσα σε ελαιώνες, περνώντας από μια ρεματιά που πάντα έχει νερό, που καταλήγει σε ένα πανέμορφο ιστορικό χωριό του Πηλίου. Διαδρομή  κατάλληλη για τον καθένα, για οικογένειες με παιδιά, εκδρομές σχολείων κλπ. Ισως η καλύτερη εισαγωγή στις ομορφιές του Πηλίου.

   Για να επιστρέψουμε στα Καλά Νερά περπατώντας, αν δεν θέλουμε να κατεβούμε από τον ίδιο δρόμο, μια επιλογή είναι να ακολουθήσουμε τις γραμμές του τρένου από το σταθμό των Μηλεών και, φθάνοντας στη στάση της Βυζίτσας, να κατηφορίσουμε στο καλντερίμι Βυζίτσα-Καλά Νερά. Μια άλλη επιλογή είναι να κατηφορίσουμε αρχικά το καλντερίμι προς Μπούφα και μετά, ακολουθώντας την πορεία του Μηλιώτικου ρέματος, να καταλήξουμε στη γέφυρα του Μπελεγρίνου κοντά στα Καλά Νερά, ένα χιλιόμετρο ανατολικότερα από την αφετηρία μας (βλέπε διαδρομή Μηλιές-Μπελεγρίνος). Φυσικά μπορούμε να επιστρέψουμε και με το λεωφορείο του ΚΤΕΛ από τις Μηλιές. Αν θέλουμε, μπορούμε ακόμα να συνεχίσουμε από Μηλιές περπατώντας προς Τσαγκαράδα ή φράγμα Παναγιώτικο και Μπούφα.

   Η αφετηρία της διαδρομής είναι  στον κύριο δρόμο απέναντι από το Τσιτσιλιάνειο νοσοκομείο, εκεί όπου υπάρχει αριστερά ταμπέλα προς «Αργυραίικα». Στη διασταύρωση υπάρχουν λίγα κυπαρίσσια. Σε λίγα μέτρα έχουμε νέα διασταύρωση, όπου δεν πάμε αριστερά επάνω για Αργυραίικα, αλλά δεξιά σε στενό τσιμεντόδρομο, παράλληλο με την άσφαλτο, που μας οδηγεί στο νεκροταφείο των Καλών Νερών. Μετά το νεκροταφείο συνεχίζει χωματόδρομος, που σε εκατό μέτρα στρίβει ελαφρά αριστερά μπαίνοντας σε ελαιώνα. Μετά από λίγα μέτρα, καθώς ο δρόμος στρίβει πάλι ελαφρά αριστερά, φεύγουμε ευθεία μπροστά μέσα στον ελαιώνα και αμέσως βρίσκουμε το καλντερίμι, που διατηρείται σε καλή κατάσταση και ανηφορίζει ομαλά στη ράχη.

   Παραπάνω μπαίνουμε λοξά δεξιά σε χωματόδρομο, τον οποίο ακολουθούμε για εκατό μέτρα και στη συνέχεια βρίσκουμε τη συνέχεια του καλντεριμιού στα αριστερά. Βαδίζοντας συνέχεια ανάμεσα σε ελαιόδεντρα, βλέπουμε στη ράχη απέναντι τις Μηλιές. Στα δεξιά μας έχουμε το Μηλιώτικο ρέμα και αρχίζουμε να ακούμε τον ήχο του νερού που κυλάει, χειμώνα-καλοκαίρι. Διασχίζουμε το  ρέμα από τσιμεντένιο γεφυράκι και ανηφορίζουμε με ζιγκ ζάγκ την πλαγιά σε υπέροχο καλντερίμι, συναντώντας και τα πρώτα σπίτια του χωριού στη συνοικία Γυφτακαίικα.

   Λίγο πιο πάνω βγαίνουμε στην άσφαλτο, που αριστερά οδηγεί σε εκατό μέτρα στο σταθμό του τρένου. Τη διασχίζουμε και ανεβαίνουμε έχοντας δεξιά μας την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου.  Ανηφορίζοντας συνεχώς, περνάμε δίπλα από το ερειπωμένο σπίτι του μακεδονομάχου Κώστα Γαρέφη και πάμε δεξιά περνώντας ένα γεφυράκι. Αφού περάσουμε και από το σπίτι του Δανιήλ Φιλιππίδη, ενός από τους δασκάλους της σχολής των Μηλεών μαζί με τον Ανθιμο Γαζή και το Γρηγόριο Κωνσταντά, φθάνουμε τελικά στην πλατεία του χωριού, με την πολύ αξιόλογη εκκλησία των Ταξιαρχών.

Mηλιές – Μπελεγρίνος – Μηλιές


Απόσταση: 8,4 χλμ.
Διάρκεια: 2.45΄
Μέγιστο υψόμετρο: 378 μ. (πλατεία Μηλεών)
Σήμανση: κόκκινα σημάδια
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: όχι

Η διαδρομή στο Wikiloc     H διαδρομή στο Everytrail    (κατεβάστε ίχνος GPS)

    Αυτή είναι μια κυκλική διαδρομή, με αφετηρία την πλατεία των Μηλεών, που ακολουθεί αρχικά το καλντερίμι προς Μπούφα και στη συνέχεια κατηφορίζει παράλληλα με τη Μηλιώτικη ρεματιά, φθάνοντας στην γέφυρα του Μπελεγρίνου πάνω στον κύριο δρόμο λίγο μετά τα Καλά Νερά. Η επιστροφή γίνεται από σύνδεση με το κύριο καλντερίμι Καλά Νερά-Μηλιές.

    Ξεκινώντας από την πλατεία των Μηλεών, κατηφορίζουμε στο κύριο καλντερίμι που πάει για το σταθμό και μετά από ογδόντα μέτρα, φθάνοντας στην οικία Δανιήλ Φιλιππίδη, πάμε αριστερά στη διασταύρωση (οδός Κων. Φιλιππίδη). Κατηφορίζουμε στο καλντερίμι αγνοώντας διασταυρώσεις που ανηφορίζουν ή που στρίβουν δεξιά και σε λίγο φθάνουμε στην ωραία εκκλησία αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης. Περνούμε μέσα από τον περίβολο του ναού και βγαίνοντας στην άσφαλτο που πάει για το σταθμό, την διασχίζουμε και συνεχίζουμε σε πλακόστρωτο καλντερίμι που κάνει δεξιά στροφή μετά το τελευταίο σπίτι του χωριού. Αριστερά μας πολύ κοντά είναι η άσφαλτος Βόλου-Μηλεών.

Λίγο πιο κάτω διασχίζουμε άλλο στενό δρόμο που οδηγεί στο νεκροταφείο του χωριού. Αριστερά μας είναι συγκρότημα εξοχικών κατοικιών. Το καλντερίμι συνεχίζει δεξιά από το συγκρότημα να κατηφορίζει, και παρακάτω (προσοχή) φθάνοντας κοντά στην άσφαλτο, φαίνεται να κάνει δεξιά στροφή και περνώντας δίπλα από το ξωκλήσι του Αγίου Ιωάννου Προδρόμου τερματίζει στο δρόμο. Ακριβώς στο σημείο της δεξιάς στροφής υπάρχει διασταύρωση και το καλντερίμι μας κανονικά συνεχίζει ευθεία μπροστά, αλλά  είναι κλεισμένο για σαράντα μέτρα από βλάστηση και έτσι, έως ότου καθαριστεί, αναγκαστικά βαδίζουμε δίπλα του λίγο αριστερότερα, ανεβαίνοντας σε κτήμα. Λίγο παραπέρα ξαναγίνεται βατό και το ακολουθούμε, βγαίνουμε στην άσφαλτο, την διασχίζουμε και συνεχίζουμε απέναντι. Εδώ πάλι έχουμε κλεισμένο τμήμα για σαράντα μέτρα και πάλι βαδίζουμε λίγο αριστερότερα μέσα σε κτήμα.

   Τελικά ξαναμπαίνουμε στο καλντερίμι, που από εδώ και κάτω δεν έχει πρόβλημα, διασχίζουμε ξανά την άσφαλτο και λίγο παρακάτω έχουμε νέα διασταύρωση. Ένας κλάδος στρίβει αριστερά, πηγαίνοντας προς το γεφύρι του Τσιποκάλαμου και τη Μπούφα. Δεξιά στενό λιθόστρωτο οδηγεί στο μικρό ξωκλήσι της Γεννήσεως της Θεοτόκου, πνιγμένο ανάμεσα στην οργιώδη βλάστηση. Εμείς συνεχίζουμε ευθεία προς τα κάτω και κατεβαίνουμε στην κοίτη της Μηλιώτικης ρεματιάς.

   Στην απέναντι όχθη συνεχίζει μονοπάτι-καλντερίμι παράλληλα με το ρέμα ανάμεσα σε ελαιόδεντρα. Σε λίγο κατεβαίνουμε από μονοπάτι μέσα στο ρέμα, καθώς μια κατολίσθηση έχει παρασύρει εδώ το καλντερίμι, και βαδίζουμε για πενήντα μέτρα μέσα στην κοίτη, ώσπου φθάνουμε σε μια βρύση-ποτίστρα στη δεξιά όχθη. Πλάι από τη βρύση βρίσκουμε τη συνέχεια του καλντεριμιού, που συνεχίζει παράλληλα με το ρέμα. Τελικά βγαίνουμε λοξά σε αγροτικό δρόμο, που συνεχίζει να ακολουθεί τη δεξιά όχθη του ρέματος, ώσπου συναντούμε τον κύριο δρόμο Βόλου-Τσαγκαράδας. Η περιοχή αυτή, όπου εκβάλλει το Μηλιώτικο ρέμα, ονομάζεται Μπελεγρίνος. Ως εδώ χρειαστήκαμε περίπου μία ώρα και δεκαπέντε λεπτά για μια απόσταση 3,9 χιλιομέτρων. Αν βαδίσουμε προς τα δεξιά στην άσφαλτο, θα φθάσουμε μετά από ένα χιλιόμετρο στο Τσιτσιλιάνειο νοσοκομείο και στην αφετηρία της διαδρομής Καλά Νερά-Μηλιές.

   Για να επιστρέψουμε τώρα στις Μηλιές, βαδίζοντας προς τα πίσω στον ίδιο αγροτικό δρόμο, εκατό μέτρα πιο πάνω έχουμε στα αριστερά μας σπίτι με φαρδιά σιδερένια καγκελόπορτα στο πλάι. Απέναντι από την καγκελόπορτα ανηφορίζει μονοπάτι μέσα στον ελαιώνα, το οποίο πιο πάνω μετατρέπεται σε καλντερίμι και τελικά βγαίνει σε αγροτικό δρόμο πάνω σε μιά στροφή του.  Ακολουθούμε το δρόμο ευθεία ανηφορίζοντας και μετά από τετρακόσια μέτρα περίπου, προσέχοντας στα αριστερά μας, βλέπουμε τις πέτρες του καλντεριμιού που κόβεται από το δρόμο. Ανεβαίνουμε με λίγη δυσκολία στον όχθο του δρόμου και, αφού ανηφορίσουμε για λίγα μέτρα σε ασαφές μονοπάτι, βγαίνουμε αμέσως σε άλλο δρόμο και βλέπουμε  το καλντερίμι απέναντι που συνεχίζει για τις Μηλιές. Εδώ  συναντούμε και ακολουθούμε πλέον τη διαδρομή Καλά Νερά-Μηλιές, μέχρι να φθάσουμε στην πλατεία του χωριού.

Mονή Φλαμουρίου – Κάτω Κορομηλιά (μνημείο Αλφόνς)

Aπόσταση: 12,5 χλμ.

Διάρκεια: 5,5 ώρες (καθαρός χρόνος πορείας 4,5 ώρες)

Υψόμετρο: από 780 μ. (Σταυρός) σε 430 μ. (Βαθουλωμένη) σε 965 μ.(μέγιστο)

Σήμανση: κόκκινα σημάδια, πινακίδες

Πόσιμο νερό στη διαδρομή: μονή Φλαμουρίου
Η διαδρομή στο Everytrail   Η διαδρομή στο Wikiloc   (κατεβάστε ίχνος GPS)

    Aυτή είναι μία θαυμάσια κυκλική διαδρομή με επίκεντρο τη μονή Φλαμουρίου, που περνά από τη θέση Κάτω Κορομηλιά (ή Κορομπλιά) και το μνημείο του Αλφόνς, στη θέση όπου βρέθηκε νεκρός το 1981.

    Για να πάμε στην αφετηρία της διαδρομής, ακολουθούμε από την Ανω Κερασιά το χωματόδρομο προς τη μονή Φλαμουρίου (βατός και από κανονικά αυτοκίνητα, αλλά είναι προτιμότερο να κινηθούμε με 4Χ4). Ο δρόμος τερματίζει στην τοποθεσία Σταυρός και αρχίζουμε να κατηφορίζουμε σε φαρδύ μονοπάτι με τμήματα καλντεριμιού, μέσα σε δάσος οξιάς και καστανιάς, το οποίο σε 25 λεπτά μας φέρνει στο μοναστήρι. Αξίζει να περιηγηθούμε στο εσωτερικό της ιστορικής μονής, που ιδρύθηκε στο δεύτερο μισό του 16ου αιώνα και έχει τέσσερις μοναχούς, όμως τυχόν γυναίκες της συντροφιάς αναγκαστικά θα μας περιμένουν έξω, αφού για αυτές εδώ ισχύει το άβατο. Η μονή είναι αφιερωμένη στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος και γιορτάζει στις 6 Αυγούστου.

    Από την είσοδο της μονής συνεχίζουμε στο κύριο μονοπάτι που κατηφορίζει ελαφρά, αγνοώντας δύο διασταυρώσεις με μονοπάτια που ανηφορίζουν δεξιά. Σε λίγο φθάνουμε σε κίτρινη πινακίδα πάνω στη ράχη. Εδώ αφήνουμε το κύριο μονοπάτι που συνεχίζει προς Βένετο και ταρσανά-Άγιο Νικόλαο και στρίβουμε δεξιά προς Κορομπλιά σε στενότερο μονοπάτι, που κατεβαίνει, περνά το ρέμα της Βαθουλωμένης και ανηφορίζει στην απέναντι πλαγιά μπαίνοντας για λίγο σε δάσος.

Περνούμε μικρό ξέφωτο και το μονοπάτι γίνεται πιο ασαφές, καθώς βαδίζουμε πλέον σε βραχώδες έδαφος με αραιή βλάστηση. Εδώ φεύγει και άλλη διαδρομή στα αριστερά, με βόρεια κατεύθυνση και μπλε σημάδια, που κατηφορίζει προς Παλιόκαστρο-Σπηλιές. Εμείς συνεχίζουμε να ακολουθούμε τα κόκκινα σημάδια, ανηφορίζοντας πάνω στη ράχη προς νότον, έχοντας άπλετη θέα τριγύρω. Τόπος άγριος και άγονος, με παράλληλες ράχες που χωρίζονται από ρεματιές, την αφρισμένη θάλασσα στις αφιλόξενες ακτές χαμηλά, πυκνά δάση στα ψηλώματα, και μόνο σημείο ανθρώπινης παρουσίας το μοναστήρι.

    Φθάνοντας στην κορυφή, συναντούμε το τριγωνομετρικό κολονάκι της Κάτω Κορομηλιάς (827 μ.) και λίγο παραπέρα σε ένα βράχο το λιτό μνημείο του Αλφόνς: μια μπρούτζινη πλάκα, κομμένη από την καρίνα της βάρκας του, με χαραγμένα τα ονόματά του και εικόνες από τη φύση που λάτρεψε. Ο Αλφόνς Χοχάουζερ (1906-1981) έφυγε σε ηλικία 16 ετών από το σπίτι του στην Αυστρία και, περιπλανώμενος, κατέληξε στο Πήλιο. Δούλεψε σαν χοιροβοσκός και ψαράς, αναμίχθηκε σε θαλάσσιες αποστολές και καταδύσεις και ήταν παρών στην ανέλκυση του αγάλματος του Ποσειδώνος στο Αρτεμίσιο. Μετά τον πόλεμο δημιούργησε, αρχικά στο νησί Τρίκερι και αργότερα στο Κουλούρι κοντά στο Βένετο, ξενώνες για τη φιλοξενία επισκεπτών που ήθελαν να βρεθούν κοντά στη φύση. Όταν έμαθε πως είχε καρκίνο, μετά από πολλή περίσκεψη, ξεκίνησε ένα χειμωνιάτικο πρωινό και έφθασε στην Κορομπλιά, όπου τον σαβάνωσε το χιόνι. Η συναρπαστική ιστορία της ζωής και του θανάτου του υπάρχει στο βιβλίο του Κώστα Ακρίβου: Ποιος θυμάται τον Αλφόνς (εκδόσεις Μεταίχμιο 2010), καθώς και στον ιστότοπο http://www.alfons-hochhauser.de/ (στα γερμανικά).

    Συνεχίζοντας προς νότον, μπαίνουμε σε δάσος οξιάς και βρίσκουμε μονοπάτι, που ανηφορίζει ομαλά έχοντας στα δεξιά μας μικρή ρεματιά. Πιο πέρα το μονοπάτι μπαίνει λοξά σε δασικό δρόμο, που δυστυχώς ανοίχθηκε πρόσφατα για υλοτομία, αλλοιώνοντας βίαια τον ανέγγιχτο ως τότε τόπο. Ο δρόμος σύντομα αρχίζει να κατηφορίζει με στροφές, κόβοντας διαδοχικά το μονοπάτι, που κατηφορίζει νοτιοδυτικά και αυτό ανάμεσα, σαν νεροφάγωμα σε πετρώδες έδαφος. Τελικά το μονοπάτι φθάνει σε χαρακτηριστικό δέντρο δίπλα σε μικρό μαντρί και ακολουθούμε πλέον το δρόμο (ο οποίος πρoηγουμένως τερμάτιζε εδώ), κινούμενοι τώρα σε ομαλό επίπεδο έδαφος (λάκκα) με κατεύθυνση αρχικά νότια και μετά νοτιοδυτική. Μετά από κάμποση πορεία (περίπου 1,5 χλμ.), ο δρόμος καταλήγει σε φαρδύτερο δασικό δρόμο, όπου αριστερά συνεχίζει διαδρομή προς μονή Σουρβιάς και δεξιά προς Άνω Κερασιά. Ομως, πενήντα μέτρα πριν φθάσουμε στη διασταύρωση αυτή, προσέχοντας στο δεξιό όχθο του δρόμου, βρίσκουμε τη συνέχεια του μονοπατιού για τo Φλαμπούρι, βλέποντας κόκκινα σημάδια και ορειβατικό πινακιδάκι.

   Βαδίζουμε σε πολύ ωραίο μονοπάτι μέσα στο δάσος οξιάς. Λίγο παραπέρα, (προσοχή) σε διασταύρωση μονοπατιών πάμε δεξιά ακολουθώντας τα σημάδια. Από κάποια σημεία της διαδρομής έχουμε υπέροχη μακρινή θέα προς την ανατολή και από άλλα προς τη δύση. Παρακάτω, συναντούμε δασικό δρόμο που τερματίζει και συνεχίζουμε σε μονοπάτι ανάμεσα σε πανύψηλες οξιές, το οποίο τελικά μας βγάζει στο κύριο μονοπάτι προς το μοναστήρι, δίπλα σε σωλήνα και βρύση νερού, λίγο παρακάτω από το σημείο απ` όπου ξεκινήσαμε.

Βένετο – Καμάρι

Απόσταση: 8,9 χλμ.

Διάρκεια: 5 ώρες (καθαρός χρόνος πορείας 3.45΄)

Υψόμετρο: από 230 μ. (Βένετο) σε 275 (μέγιστο) σε 0 (Καμάρι)

Σήμανση: κόκκινα σημάδια

Πόσιμο νερό στη διαδρομή: Όχι

Η διαδρομή στο Wikiloc      Η διαδρομή στο Everytrail    (κατεβάστε ίχνος GPS)

Μια θαυμάσια πορεία στο άγνωστο βόρειο Πήλιο, που αρχίζει με αρκετό καλντερίμι από το Βένετο και στη συνέχεια βαδίζουμε σε μονοπάτι, το περισσότερο μέσα σε δάσος, κινούμενοι σε υψόμετρο 150-250 μέτρων περίπου, για να καταλήξουμε τελικά στην όμορφη παραλία Καμάρι κάτω από το Κεραμίδι και να δροσιστούμε στην θάλασσα του Αιγαίου. Είναι κατάλληλη για όλες τις εποχές, ακόμα και για το καλοκαίρι, καθώς το μεγαλύτερο μέρος της γίνεται στη σκιά. Απαιτούμενα είναι μακριά παντελόνια, ένα κλαδευτήρι και γάντια κήπου, καθώς σε μερικά σημεία υπάρχουν βάτια και, ιδίως λίγο μετά το ρέμα του Πλατανάκου, θα χρειαστεί να τα καθαρίσουμε για να περάσουμε. Αλλιώς η διαδρομή είναι ανοικτή, βατή, σηματοδοτημένη με κόκκινα σημάδια και περιμένει να ανταμείψει με τα θέλγητρά της αυτούς που θα θελήσουν να την περπατήσουν.

    Για να γυρίσουμε πίσω, μια λύση είναι να καλέσουμε ταξί από το Κεραμίδι (τηλ. 6977893576) ή και από τα Κανάλια (τηλ. 6945277835). Μια άλλη λύση μέσα σην τουριστική περίοδο, είναι να διανυκτερεύσουμε σε έναν ξενώνα στο Καμάρι και την επομένη να επιστρέψουμε στο Βένετο από το μονοπάτι Ο2 (Κεραμίδι-Βένετο), αφού πρώτα ανεβούμε στο Κεραμίδι (βλέπε διαδρομή Καμάρι-Κεραμίδι).

    Αφετηρία μας είναι η εκκλησία της Υπαπαντής στο Βένετο, λίγο πριν την πλατεία αριστερά. Μπροστά από την εκκλησία βαδίζουμε για λίγα μέτρα σε καλντερίμι, και μετά βγαίνουμε και κατηφορίζουμε σε στενό τσιμεντόδρομο. Στα τελευταία σπίτια του χωριού ο τσιμεντόδρομος στρίβει, αλλά εμείς συνεχίζουμε να κατηφορίζουμε ευθεία βορειοδυτικά σε δύσβατο δρόμο, που σε λίγο γίνεται καλντερίμι (για λίγα μέτρα είναι κλεισμένο από βλάστηση και βαδίζουμε στο πλάι). Σύντομα βγαίνουμε σε αγροτικό δρόμο, ο οποίος περνά μικρό ρέμα και ανηφορίζει. Πιο πάνω υπάρχει διασταύρωση με άλλο δρόμο δεξιά. Εδώ αφήνουμε το δρόμο και πάμε ευθεία βορειοδυτικά μπαίνοντας σε μονοπάτι, που περνά πλάι από ένα σπίτι και μετά γίνεται καλντερίμι.

    Το καλντερίμι περνά το Τρανό ρέμα και ανηφορίζει μέσα σε δάσος, όπου γίνεται πλέον μονοπάτι. Αγνοούμε κάποιες διασταυρώσεις, μένοντας στην κύρια πατημένη διαδρομή. Πιο πάνω βγαίνουμε σε βραχώδες πλάτωμα, τα Σχίσματα, που μας προσφέρει όμορφη θέα προς το χωριό και τη θάλασσα. Ξαναμπαίνουμε στο δάσος και λίγο πιο πέρα (προσοχή), υπάρχει διχάλα αριστερά με μονοπάτι που ανηφορίζει προς τα νοτιοδυτικά και βγαίνει σε καλύβι στη θέση Βίγλα. Εμείς, προσέχοντας τα κόκκινα σημάδια, πάμε δεξιότερα κατηφορικά προς βορράν και σε λίγο, στρίβοντας δυτικά, φθάνουμε στο ρέμα του Πλατανάκου. Εδώ παρακάτω η κοίτη σχηματίζει εντυπωσιακό καταρράκτη είκοσι μέτρων στο βράχο.

    Περνούμε το ρέμα και ανηφορίζουμε στο μονοπάτι, που φαρδαίνει και μετατρέπεται σε εγκαταλελειμμένο αγροτικό δρόμο. Για τριάντα μέτρα ο δρόμος σχεδόν κλείνει από οργιώδη βλάστηση με βάτια. Εδώ είναι απαραίτητο ένα κλαδευτήρι και γάντια κήπου για να περάσουμε, ενώ ταυτοχρόνως θα μετανιώσουμε αν δεν φορέσαμε μακριά παντελόνια φεύγοντας από το σπίτι μας. Ευτυχώς πιο πάνω ο δρόμος είναι καθαρός και σε λίγα μέτρα μπαίνουμε δεξιά στο μονοπάτι, που σύντομα βγαίνει σε φαρδύ αγροτικό δρόμο πάνω σε φουρκέτα. Τον ακολουθούμε ανηφορίζοντας και παραπάνω, λίγα μέτρα πριν από απότομη αριστερή στροφή, ξαναβρίσκουμε στα δεξιά τη συνέχεια του μονοπατιού.

Το ωραίο μονοπάτι μέσα από το δάσος μας βγάζει σε ανοιχτό ανηφορικό πλάτωμα. Η περιοχή εδώ λέγεται Πορτοκαλύβια, κάποτε ήταν κατοικούμενη και είναι ωραίο σημείο για μια στάση με θέα στο Αιγαίο. Η συνέχεια του μονοπατιού είναι στην επάνω δεξιά άκρη του πλατώματος. Περνούμε ένα ρέμα και ανηφορίζουμε σε πετρώδη πλαγιά με μαρμαρόπετρα. Φθάνοντας στη ράχη, συναντούμε εγκαταλελειμμένο κτήμα με αλώνι. Εδώ η περιοχή λέγεται Κάτω Στεφάνι. Πάμε λίγο λοξά προς τα αριστερά, ανεβαίνοντας τις πεζούλες με ξερολιθιά με κατεύθυνση δυτική και βρίσκουμε ξανά το μονοπάτι, που παρακάτω περνά μεγάλη ρεματιά, το Αραπόρεμα. Ανηφορίζουμε στην απέναντι ράχη, τα Σφερδούκλια, δίπλα από παρατημένο ελαιοπερίβολο, περνούμε και άλλο ρέμα και ανηφορίζουμε στην επόμενη ράχη, την άνω Τσούκα, περνώντας πλάι από πέτρινο καλύβι. Εδώ κοντά, σύμφωνα με πληροφορίες του παλιού δασοφύλακα κ. Κουτσιμπάνα, υπάρχει μια σπηλιά.

Φθάνοντας πάνω στη ράχη, επιτέλους αγναντεύουμε το Καμάρι με το μικρό λιμανάκι του, από τα οποία μας χωρίζει μια μικρότερη ράχη, η κάτω Τσούκα. Κατεβαίνοντας, συναντάμε πόρτα τσομπάνη στο μονοπάτι, που την ανοίγουμε για να περάσουμε και την κλείνουμε πίσω μας. Τελικά το μονοπάτι μας τερματίζει σε τσιμενταρισμένο στενό δρόμο. Αριστερά μας βγαίνει και άλλο μονοπάτι στο δρόμο. Ακολουθώντας πλέον το δρόμο, κατηφορίζουμε ανάμεσα από εξοχικά σπίτια και φθάνουμε σε φαρδιά τσιμεντένια κοίτη ρέματος, που σύντομα μας βγάζει στην παραλία.